"Æi, drífið ykkur á fætur, þið eruð að verða of sein í skólann," hún stundi lágt, nuddaði augun og brosti eilítið útí kampinn "svona krakkar, ég nenni ekki að bíða eftir ykkur þriðja morgunin í röð"

Strákarnir tveir skriðu framúr, klæddu sig í fötin sín í mestu makindum vitandi það að nægur var tíminn til að gera sig til. Mamma þeirra var soddan grallari og það þekktist varla stress eða pirringur á heimilinu. Yngsta barnið, sem var nú rétt komið á leikskólaaldur, sat í barnastólnum inní eldhúsi slafrandi heitan hafragraut með rjóma.

Gunnhildur Loftsdóttir, eða Gunna einsog hún var oft kölluð, hafði undanfarin 13 ár búið í blokk á þriðju hæð í vesturbænum ásamt börnunum sínum þrem og gert þriggja herbergja íbúðina að stóískum rólyndisstað. Mjúkir pastellitir, fallegar, heilbrigðar plöntur, eftirprentanir af klassískum málverkum auk glaðlegra ljósmynda af fjölskyldu Gunnhildar einkenndu heimilið hennar og það var að sögn vina og vandamanna, sem heimsóttu hana, að þægilegri og hlýlegri stað var vart hægt að finna á landinu.

Hún var lagleg þessi 35 ára Reykvíska húsmóðir, sæmilega skipulögð, reglusöm og blíð. En fyrir 13 árum síðan gat hún ekki neitað sér um sopann, hvað þá um eitthvað sterkara í sprautuformi ef það var í boði og hafði verið drykkfelld, dónaleg og ósamfélagshæf drusla frá því hún var táningur.

Það var ekki fyrren eftir hún eignaðist frumburðinn, sem fæddist blessunarlega heilbrigður, að hún ákvað að snúa við blaðinu og leita sér hjálpar. Sama dag og foreldrar Gunnu létust í hræðilegu bílsslysi á leiðinni á sjúkrahúsið, 9 mánuðum eftir að henni var nauðgað.

Sigurður Sveinsson var nú heldur hógvær og rólegur maður og það fór oftast lítið fyrir honum í sínum heimabæ. Þó var hann harðduglegur, eljusamur, reglubundinn og vanafastur. Hann var lítið fyrir sopann og þau fáu skipti sem hann skemmti sér með vín í hönd var hann oftar en ekki hrókur alls fagnaðar, kom með skemmtilegar skrýtlur og sögur og oft leiddi hann drykkjufélaga sína í söng, en hann kunni mörg góð fylleríslög.

Svo það kom bæjarbúum verulega á óvart þegar þessi hávaxni, skolhærði, bláeygði maður var handtekinn einn blíðan sumardag grunaður um hrottafengin morð á meira en tuttugu hórum í Taílandi yfir 30 ára skeið.

"Aldrei hefði mig grunað þetta!" var haft eftir móður hans "En hann var nú alltaf sérstakur strákur!"

Ekki það að ég hafi prófað það eða hitt einhvern sem hefur gert það, en mikið djöfulli hlýtur það að vera óþægilegt. Í smástund.

Það gerist æ sjaldnar eftir því sem árin líða að maður lendir í hressilegu hláturskasti, þannig hláturskasti að maður verður rauður í framan, tárin streyma og það heyrist varla hljóð úr manni því maður nær ekki andanum nema rétt til að halda hjartanu gangandi, fær sixpakk, magasár og hlaupasting af rembingi, að hlæja svo mikið að það meiðir mann, maður heldur varla jafnvægi og loks þegar þetta líður hjá, þá  dregur maður að sér andann með herkjum og einstaka hlátur sleppur frá barkanum, þurrkar tárin og brosir og finnur fyrir ánægjunni hríslast um líkamann. Það er góður hlátur.

Mikið ægilega öfunda ég alt þetta únga fólk sem eiga mörg mögur hlátursár eftir áður en alvarleikinn dettur af himnum ofan á höfuðið einsog tómur peningaskápur.

Þegar ég var að glápa á Shaolin Soccer í nótt þá kemur þar eitt gott atriði, af mörgum, sem vakti upp gamlan og alveg hreint ómótstæðilegan draum um eitt heljarins söng- og dansatriði, með þartilgerðum dansmúvum, grípandi söngi og laglínum og, sem skiptir öllu máli, að það komi öllum að óvörum sem verða vitni af því.

Svona almennt í söng- og dansmyndum þá fara sögupersónurnar í einhverjar flóknustu, kóreógrafaðar útfærslur til að lýsa tilfinningum sínum, halarófa af spútnikkum, skoffínum og skíthælum sem steppa í kringum karakterinn, höfrungar sem stökkva uppúr holræsum og gamalmenni sem taka flikkflakk og heljarstökk útúr líkhúsum. En það sem meira er, þetta kemur fólkinu sem er í kringum syngjandi sögupersónuna oftast ekkert á óvart. Þar liggur vandinn.

Minn súri söng- og dansdraumur er þessi: Að á einhverjum afar uppteknum verslunardegi í Kringlunni, Laugaveginum eða Smáralind, að samhæfður hópur hljóðfæraleikara, söngvara og dansara geri eitt heljarins mahafakking söng- og dansatriði, óauglýst og flest öllum að óvörum. Það væri, allavega í mínum stórbrotna huga, æði að heyra allt í einu útúr ýmsum verslunum gólandi fávita sem svo stökkva útúr bútíkinni þar sem hópur tónlistarmanna rífa upp hljóðfærin sín og spila undir og í kjölfarið tekur við næstum 10-15 mínútna atriði með flugeldum, fílum og fljúgandi fimleikafólki sem byrjar einsog einhverjir taumlausir táningar séu að syngja með tónlistinni í æpodnum sínum, þróast í einhvern fítonkraftsgól og -glamur og endar svo á falsettu einhvers drengs sem finnur ekki mömmu sína eða álíka, meðan restin af leikurunum láta sig hverfa útí myrkrið.

Þetta væri, án nokkurs efa, eitt mest handahófskennda atvik sem hægt væri að lenda í og aukinheldur, ef rétt er gert, gætu hinir óumbeðnu áhorfendur ekki fagnað neinum.

Já, þetta mundi ég vilja sjá.

Það er fátt meira pirrandi en að muna ekki nöfn á fólki sem maður á annað borð vita. Þetta er þarna handan við sjóndeilarhringinn, stafirnir eru þarna, en það virðist vera alveg ómögulegt að koma þeim í rétta röð. Þó er það ekki það versta, það allra versta er að þú þekkir manneskjuna, veist hver þetta er og þú ert að spjalla við viðkomandi og maður heldur í vonina að einstaklingurinn fari nú að segja einhverja sögu þar sem nafn viðkomandi aðila kemur fram, sirka eitthvað svona:

Var að skíta á gólfið í vinnunni þegar yfirmaðurinn kom og sagði "Nei,nei,nei [nafn] svona gerir maður ekki!" Svo ég hysjaði upp brækurnar með skjaldbökuhausinn og fékk þessi svakalegu bremsuför. Þegar ég fór svo heim skellti ég naríunum í ramma og hengdi það yfir arininn.

Ef fólk mundi nú tileinka sér að segja sögur af sjálfum sér þarsem nafnið kemur fram þá yrðu öll mannleg samskipti mun betri:

Komdu sæll Þórður. Heyrðu, ég lenti í alveg stórskemmtilegu atviki um daginn með mömmu minni, við vorum að rafta á einhverri á þegar við bara brunuðum niður Gullfoss og mamma sagði "Æi [nafn] gastu ekki kíkt á kortið?"

En fyrir fólk með nýfædd börn er gott að kunna reglurnar um hvernig huga skal að hvítvoðungnum.

Dr. Gunni er alveg brjál útí borgarstjórn, svo brjál að hann hefur samið 4 mótmælalög að gefnu tilefni.

Hvað þýðir það að hagræða typpinu á sér í tíma og ótíma? Er þetta merki um lélegar og víðar nærbuxur? Ætti maður að ganga í þrengri nærbrókum, jafnvel spandex?

Það er fátt meira pirrandi en að vera með lúkurnar í brókunum á öllum stundum, í öllum húsum og í öllum boðum. Ég legg til að Samfó eða Sjálfó geri eitthvað í þessu, hápólítískt mál.

Þessi skyndiklassíkköltkvikmynd er ein af þeim fáu titlum sem ég get horft á aftur og aftur og aftur. Auk þess þá hreinlega elska ég að nýta hvert einasta tækifæri sem mér gefst til að sýna öðrum þessa mestu snilldar kúng-fú gamanfantasíu kryddað af spennu og smá lufsu af rómantík, en það er náttúrulega bara afsökun til þess að horfa á hana aftur.

Sing (Stephen Chong) og vinur hans Donut (Zhi Hua Dong) eru tiltölulega misheppnaðir glæpamenn sem vilja ganga í hið ógnvekjandi Axargengi, sem er hættulegasta, alræmdasta og langstærsta gengið í Sjanghæ á fimmta áratug síðustu aldar. Axargengið hefur nýtt sér óöldina, sem geisað hefur um borgina og Kína almennt, til að ná völdum og peningum og auðvitað kellingum og hafa að mestu útrýmt öllum öðrum glæpagengjum og -foringjum í borginni til að svala sínum glæpsamlegum þorsta, en samt er allt þetta vald og allt þetta fjár ekki nóg. Eini staðurinn sem er að mestu óhætt frá afskipti Axargengisins er Svínasund, sem er fátækasta hverfið í Sjanghæ, en íbúar þar eru sátt við lífið og á meðan enginn skiptir sér af þeim þá skipta þau sér ekki af neinu. Það er ekki fyrren Sing og Donut koma í hverfið að þykjast vera meðlimir í Axargenginu til þess að reyna svíkja fé frá saklausu fólki að áður óþekktir og faldir kraftar leiðast úr læðingi og rétt einsog fiðrildi blakar vængjunum í Svínasundi að hvirfilbylur ofbeldis, friðar og réttlætis skellur á yfir Sjanghæ.

Það er magnað og í raun aðdáunarvert hvað Stephen Chong, leikstjóra, handritshöfundi og aðalleikara verksins, tekst að gera alveg sprenghlægilega bíómynd með ostakrulli sem maður fær ekki hroll af, stórkostlega litríkum karakterum sem virða hvorki þyngdarlögmálið né annað sem bindur okkur við veruleikann, yndislegum samtölum, fínni sögu og góðri sviðsmynd og svo er hún svo gjörsamlega stútfull af litlum, nettum og skemmtilegum smáatriðum að ef maður elskar þessa kvikmynd við fyrstu atrennu þá er maður vís til þess að horfa á hana aftur. Og aftur. Og aftur.

Það gæti einnig farið svo að í hinni ófyrirsjáanlegu framtíð, ef tími og fé gefst, að kynna sér þær kvikmyndir tveggja klassískra, kínverska kúngfú-leikara sem fram koma í myndinni: Siu-Lung Leung sem leikur Skrímslið, en hann hafði ekkert leikið síðan 1988, og Qiu Yuen er leikur Leigukellinguna, en hún kom síðast fram í kvikmynd árið 1985. Manni finnst það dálítið merkilegt að Chong hafði fyrir því að hafa uppá þessum einstaklingum, dusta af þeim rykið og endurvekja leikferill þeirra beggja sökum aðdáun hans á þeim.

Ég verð bara að koma því að eina ferðina enn, þetta er stórkostleg mynd sem enginn, afsakið klisjuna sem mun hugsanlega neyða suma sem ekki hafa séð þessa mynd til að sjá hana en ég endurtek, enginn kvikmyndaunnandi ætti að láta framhjá sér fara. Enginn! Því þið munuð svo sannarlega ekki sjá eftir því að eyða um 90 mínútum af ævi ykkar og kannski 500 kall á vídjóleigunni eða, sem ég mæli frekar með, ca. 2.000 - 2.500 kjeddl í að versla hana, enda eigulegur gripur. Aukinheldur, þrátt fyrir smá blóð og ofbeldi, þá er þetta mynd fyrir alla aldurshópa, en það er mitt hóflega mat.

Borgarstjórnarfarsinn í dag var hin fínasta skemmtun og ég varð minnugur hin miklu andans vísdómsorð Frank nokkurs Zappa:

Sem gæti gróflega þýtt á okkar ástkæra ylhýra að stjórnmál er skemmtideild iðnaðarins og í þessu tiltekna tilfelli er það eflaust byggingariðnaðurinn. Rífa miðbæin, nýjar byggingar, fleiri hverfi, fleiri verslunarmiðstöðvar. Vúppí. Spara pening? Aðhald að hagkerfinu? Það er fyrir aumingja, homma og konur. Græða, græða, eyða, eyða. Ýkt frábært.

Og eitt þroskaheftasta málefni síðari ára: Fljúgvöddlurinn gamahnjá! Það er málefni sem ætti annaðhvort a) troða uppí rassgatið á þeim sem hóf það, með nöglum eða b) leiða það útá tún, kjöldraga það og lóga því.

Það óneitanlega kitlar minn litla hégóma þegar fólk segist hafa gaman að lesa um minn óviðburðarríka hversdagsleika og mitt ómerkilega líf. Best finnst mér þegar maður fær góð viðbrögð við hjali um eyrnamerg og blóðnasir.

Verst að ég skuli ekki vera með illkynja krabbamein í heila eða einhvern ólæknandi sjúkdóm, þá væri sko aldeilis fútt í kommentakerfinu þá, aldeilis:

"Stattu þig strákur", "Þetta gæti verið verra, þú gætir verið kona" eða "Ég mun minnast þín í bænum mínum í kvöld, gvöð blessi þig!"

Nema að rassgotur sé einhverskonar ólæknandi sjúkdómur. Kannski ég tala við lækninn og spurji hann að því, hann mun eflaust taka vel í þetta.

(ritað að ósk systir mín lesarin )

Einsog sumt fólk veit (eða ætti máske að vita),aukinheldur er ég hef margsinnis komið til kynna í skrifum mínum undanfarin fjögur ár eða svo, er að ég bý á Höfn í Hornafirði, einnig þekkt sem Hornafjarðarbær í Austur-Skaftafellssýslu. Fæddur þar og uppalinn og seisei.

Stundum hentir það að ég ferðast ekki frá þessu rassgati í margar vikur, mánuði jafnvel. Þegar það gerist, þ.e. fara e-ð ca. xxx-xxxx km., þá tapa ég mér spenningi, og peningi. Tapa mér beint ekki, en haga mér einsog bjáni. Kannski ekki beint bjáni í hinni algerri merkingu um sæmilegan skertan fávita, frekar máske eitt kjánaprik fyrir hverja þrjá bjóra eða svo. Tvö fyrir hvern kaffibolla, þrjú fyrir súkkulaðistykki o.s.frv. Extra kjánaprik fyrir hvert hálft gramm af vafasömum vímugjöfum sem maður neytir í einhverju vaddafokk?-stuði. Og þetta er ekkert endilega einskorðað við höfuðborgarsvæðið, þetta getur átt við hvaða stað sem er, hvar sem er í heiminum.

En reynt var á þetta þetta afar ójafna og lélega lögmál dagana 17-20. sl.

Systur mínar tvær og félagar þeirra voru að flytja í nýtt húsnæði, aldeilis fínt tveggja hæða einbýli með bílskúr. Ég gæti eytt smá tíma í að mynda eina og eina setningu í að lýsa þessu húsnæði, s.s. brúnn bílskúr,góður og grænn garður, fleiri herbergi og ógó gegt eldhús. Fjandi góður sturtuhaus, skemmtilegt baðkar. Flippuð ljós.

Góður salur.

Fínt fólk.

Af því tilefni þá var vitaskuld ákveðið að halda innflutningsteiti. Auðvitað ætlaði ég að mæta á þennann viðburð og samhæfa allavega þrjú fyllerí í röð. Þetta tók á, mér tókst það og ég var óendanlega tussulegur nær allann sunnudaginn. Veiklulegur stóran hluta mánudags. Kominn í ágætis jafnvægi á miðvikudegi.

Það er merkilegt, er maður heldur að maður sé kominn á þann aldur að það eigi ekki að hafa nein töluleg áhrif, hversu þunnur og þreyttur það er hægt að vera á þessum aldri. Aldrei hefði ég getað órað því fyrir mér að ég hefði á röngu að standa, en svona geta bíómyndirnar haft áhrif, en eftir því sem aldurinn færist meir og meir yfir mann því þunnari og þreyttari verður maður og því sjaldnar langar manni til að gera þetta því það fer alltaf meiri og meiri tími og peningur til að ná því verða fullur.

En ég gisti þó ekki í neinum sófa, en gerði þrjár feiknarlegar góðar tilraunir til þess að horfa á Life of Brian í einum tilteknum sjónvarpssófa, var sem betur fer veittur þann munaður að sofa á jafnsléttu, dýnu jafnvel. Og sæng, með kodda. Lak, einn hjartalaga lampi, algjör lúxus.

Hitti einmitt eitt selebrití í hálfgerðu komatós-ástandi á sunnudegi, horfandi stórmyndina á What´s Eating Gilbert Grape og svo toppað með The Bridge til að ná ðí öltímeit finnsk stemming, það eina sem vantaði var að maður hefði tekið alsælu kvöldið áður og verið með gott tryggt leðurbelti frá Dressman við hendina, og, talandi um selebritiíð, vitaskuld spurði ég glettislega hvort hann vildi hlusta á tónlist í símanum mínum. Já bróðir, ég frétti lítillega af þinni frábæru frammistöðu, bæði fyrir og eftir, sem stolt okkar íslendinga í áhorfendasal í Leeds að fylgjast með tónleikum. Áfram Ísland! Það hefur eflaust verið frábært, alveg einsog þetta innflutningsteiti var makalaust geeegt, það og aðdragandinn og allt sem fylgdi í kjölfarið.

Heiðingjar! Bljálæðingar!
Kvöldið áður hafði maður farið á leynilegan fund leynifélagsins í einhverjum skuggalegum kjallara á einhverjum skuggalegum stað á dimmu götuhorni. Rétt við Hornið voru þrír piltar á tvítugsaldri, vetraklæddir og er ég nálgaðist þögnuðu þeir , drápu í rettunum og litu grunsamlega á mig úr rökkrinu, það var einsog þeir fundu það á sér, að ég angaði af einhverskonar ferómónum sem einkenndist af "Aaahh... Ferskt blóð". Í fáti baðst ég afsökunar og sagði bara hvað klukkan væri til að segja eitthvað og skaust undan þessum blóðheitu talíbönum, en þeir fylgdu fast á hæla mér. Mér fannst ég heyra öskur.

[máske yfirgengileg dramatísering alá Lynch/Polanski] Þegar ég steig síðustu skrefin niður mjóa stigann blasti við mér þessi feiknarlegi salur með langborð sem var í það minnsta fimmtán fet og þéttsetin af hettuklæddum og brúnaþungum einstaklingum. Herbergið var reykmettað, en samt angaði þvílíkur blóð- og brennivínsfnykur í tóbakssvælunni. Frá inngangnum, við minn enda var hægt að sjá lítið borð nokkra metra frá langborðinu, á borðinu var hæna í síðustu dauðahryglunum. Lítill blóðdropi skaust á hægri höndina, það kom smá blóð í holdið. Það var svo gott.

Við enda langborðsins sat meistarinn sem gelti "Gakk inn Þórður, heill sér þér og verið þér velkominn hér!"

"Heill sér þér Þórður!" hrópaði hópurinn í kór "Og verið þér velkominn hér!"

"Öööh!" sagði ég "Ókei?" tylldi mér í næsta stól og stundi lágt "Jæja!"

Mér var litið á mann við hægri hönd er ég þekkti eingöngu sem karlinn frá Hofteigum. "Sæll" sagði ég jafnvandræðalega og ég sagði "ókei?" áðan. Hann snéri sínu dökka og feiknarskeggjaða andliti í átt að mér leit á mig og glotti þannig það skein í hvítu tönnunum, "Sjaldan er ofhroðum aftanfarið austanmaður, seisei og þú verður bara að sofa á því einsog stunginn grís" kváði hann, kreppti og lyfti upp vinstri hönd við hjartastað og sjáöldrin þöndust út og lauk sinni speki "nema vanaukið sé!"

Ég hristi bara hausinn, kallaði á þjónustustúlkuna og bað um aðstoð. "Hvað er þessi maður að segja?" spurði ég "Hvar er ég eiginlega staddur?!" og hún leit forviða á mig. "Veistu, ég hef ekki hugmynd, ég talaði ekkert við þig þetta kvöld."

Svo varð mikið fát á fólkinu  og úr kuflinu drógu drjúgur hluti  hópsins  upp myndavél og smelltu af gríð og erg af mér meðan leiðtoginn hló og karl glotti við tönn og í fokkdopp steríófóníkmegasteríó heyrðist gjammað og kallað "Tekinn! Hahaha! Tekinn! Auli!"
[/máske yfirgengileg dramatisering alá Lynch/Polanski]

Ég pantaði mér bara bjór. Svo komu flatbökurnar og pasta, kjötsósa og allskonar meðlæti. Fínn matur, gott fólk. Gaman að vita að ég sé ekki tala við neinar "Internetpersónur."

Kvöldið áður hafði ég einnig verið að drekka bjór og lenda í ýmsum ævintýrum. Hitti vin minn smiðinn á Sirkús, en þangað gekk ég frá leiguhúsi systra minna sem var dágóður vegaspotti í burtu, en sá mæti maður gaf mér ágæta gjöf er ég þáði með þökkum og eftir tvo eða þrjá bjóra, fínan félagsskap og gott spjall, strunsuðum við útúr Sirkús og gengum vér saman niður Laugaveginn þar til leiðir oss skildu og ég lagði mína leið í átt að Viktor, sem kallaður hefur verið pólski staðurinn. Einkennilegt, hugsaði ég með mér, því lítið er um pólskan bjór og ekki er þetta pólskt verð. Þvertámóti.

Frétti svo af plötunni In Glorious Times með hljómsveitinni Sleepytime Gorilla Museum . Mæli með því.

Fín helgi.

Get ekki meir.

King Crimson, Tom Waits, Mr. Bungle, allskyns metall, örlí dEUS blandað saman í einn smekklegan tónlistarhræring og útkoman gæti verið platan In Glorius Times frá 2007 (sumir nota önnur hráefni). Fyrir annnað fólk sem vilja krydda þetta öðruvísi, þá má alveg skella Mugison, dasj af Clutch og jafnvel smá af Arcade Fire. Spilagleði og furðulegheit.

Mælt er með hárri stillingu (smekksatriði), ca. 40-50 mínútur (ágætlega bakað)*.

Helvíti gott á bilinu frábært gætum sumum þótt, assgoti furðulegur smekkur mundu aðrir halda og "Hvaheraðþérmar?! Búin/n að lifa á þessu í mörg ár mar!" en einsog áður var sagt (innann sviga), smekksatriði. Fólk er jafnvel til sem gæti þótt þetta sorp.

En mér finnst þetta vera ansi assgoti góð plata.

*innskot 21.1.08 - 17:40 : nei,nei, ekkert rugl. ca. 70-80mín (vel bakað)

Þegar ég lít yfir farin skrif þá finnst mér 2/3 af þessu vera hálfkláraðar setningar, skissur og hugmyndir, eitthvað sem maður mætti skoða betur og jafnvel klára. Til að mynda var ég rétt í þessu að fara skrifa eitthvað um kvikmyndina Hackers og það sem ég hefði skilið eftir mig væri einhvernmegin á þessa leið: fólk sem hakkar sig inní google.mail og blogspot.com, og hvað mér finnst alltaf merkilegt hvað kvikmyndagerðarfólk kemst upp með. Ó mæ gad, er þessi með x78b29-döbbl-öpplink módem? Og RAM? Og PCI-Bus-tengi? Ósjitt, vá, ekkert smá hætekk!

Núna um sunnudagsmorguninn dró kommavinurinn mig í Dómkirkjuna til að skoða og telja hausa. Dómkirkjan er ágætis byggging með fullt af gulli og glingri. Það var skírn og messa.

Um það sáu fjórir eða fimm prestar.

Á landsbyggðinni, t.d. hér á Höfn, er afar erfitt að fá góða lækna, það telst gott að hafa í það minnsta tvo yfir einhvern tíma því stundum hentir það að í langan tíma er aðeins einn læknir að sinna næstum 2300 manns, jafnvel enn fleiri.

En er verið að dæla út prestum og guðfræðingum.

Ef svona fólki er umhugað að bjarga mannkyninu á einhvern hátt, hví ekki að nýta alla þessa andlegu krafta við að læra eitthvað rugl og læra eitthvað hagnýtt í staðinn... hjúkrunarfræði, læknisfræði, rafvirki, pípari, smiður...

Ég var ansi töluvert spenntur fyrir DVDiskútgáfu Fóstbræðra í desember þegar það var tilkynnt um þá útgáfu í ágúst ef ég man rétt. Ég taldi mér og öllum sem vildu heyra að hér væri á ferðinni stórmerkilegur menningarviðburður, að loksins mundi ein besta gamanþáttasería fá þá meðferð sem hún á vafalaust skilið. En óánægjan var meiri en þegar ég frétti af hinni svokölluðu viðhafnarútgáfu Sódómu Reykjavík, sem var algjört slor, en þessi útgáfa var verri en slor, þetta var ómelt ostra í maganum á dauðum ketti.

Fyrir það fyrsta kemur þetta út í fimm útgáfum, en ekkert boð var um allavega eina spes viðhafnarútgáfu þar sem allar seríurnar voru ásamt aukefnið á diskunum, sem kom svo í ljós að var ekkert, það var ekki einu sinni val um texta hvorki íslenskan, enskan, sænskan, norskan eða danskann ef manni dytti í hug að sýna einhverjum erlendum félaga þá gimsteina sem hægt er að finna á diskunum. Þvílíkur fáheyrður dónaskapur og lélegheit! Það var líkt og útgáfufíflin hjá Senu ákváðu að skeina sér í andlitin á þeim er vilja viðhalda þeim menningarverðmætum sem sjónvarpsserían Fóstbræður óneitanlanlega eru.

En sú staðreynd að það eina sem er á diskunum eru þættirnir fölnar í samanburði við þetta hér:


Á meðan það kostar 1.995 krónur að fá 24 þátta seríu, sem kostar umtalsvert meira í framleiðslu, en hefur þó í boði auka- og smá ítarefni. Það er val um mismunandi texta, hljóð meira segja. En á meðan kostar 10.000 krónur að kaupa alla Fóstbræður, 8 þættir hver sería, fimm seríur, 40 þættir. Þetta væri næstum því ásættanlegt ef það væri eftirfarandi: Þetta væri einn pakki, inniheldur íslenskan og erlenda texta, commentary, mistök, skets sem voru sleppt, lengd atriði, viðtöl og hvaðeina og jafnvel fróðleiksmolar sem poppa upp meðan horft er á þættina. Nógur var nú skandallinn að fóstbræður voru ekki gefnir út á DVD á sínum tíma, vegna markaðsráðgjafaretarða sem trúðu því árið 1998-99 að DVDiskar mundu ekki ná neinum vinsældum, maður hefði eflaust verið sáttur við þessa tilteknu DVD-útgáfu fyrir tíu árum síðan, en þegar maður er búinn að venjast snilldarlegum DVD-útgáfum á borð við viðhafnarútgáfum á Blade Runner, Lord of the Rings, Alien-serían og fleiri og í raun búist við því að klassík á borð við Fóstbræður mundi fá þá konunglegu viðhafnarútgáfu sem þeir eiga skilið. Þessir kónar beinlínis björguðu húmornum frá klóm ófyndra miðaldra manna sem vinna hjá RÚV og á þetta að vera arfurinn til komandi kynslóða? Fokking skandall, og talandi um aukalegan skandall:

Er enginn metnaður hjá þessu fyrirtæki?

Ég veit að sá sem sendi mér fanmeilið er sammála mér.

Rétt í þessu er ég var að hætta við að brenna fanmeilið til heiðurs gyðjunar Eris, sem lítur yfir okkur öll og elskar, og dansa nakinn í snjónum, þá rakst ég í músarhnappinn, en það vildi svo óheppilega til að músarbendillinn var yfir bloggboðskipuninni Teljari og það var lítið sem ég gat gert til að stöðva þessa atburðarrás að auðvitað þurftu þær upplýsingar að er tengist fjölda heimsókna að blasa við á skjánum eftir stutta stund (of stutt stund til að ýta á cancel) og þar sem ég hafði ekkert annað til að horfa á nema bækur og málverk sá ég töluna 10.000!

Miðað við gæði og tíðni fanmeila undanfarnar vikur þá býst ég við að þessi tala verði kominn uppí 100.000 í lok ársins.

Gleðilegan 16. janúar, Hinn alþjóðlegi smábloggaradagur lýðveldisins Íslands.

Gerði ansi góða samloku nú í vikunni. Ég tók tvær heilveitibrauðsneiðar og ristaði þær saman (þ.e.a.s. að ég ristaði bara aðra hliðina á hvoru brauðinu), skellti smá rækjusalati frá M&M, smá kínakál, bara smá mulinn hvítur pipar, dijon sinnep, birkireyktan silung og sáldraði smá pizzuosti yfir, skellti þeirri sneið sirka 10-15 sek. í örbylgjuofn í hæsta styrk, nýtti mér tíman og smurði smurpaprikuost á hitt brauðið, tók út hitt brauðið, skellti því saman svo að úr því varð samloka og maulaði á því meðan ég drakk mjólk og las fanmeilið mitt.

Hér er fanmeilið knáa. Ég ef blörrað yfir þónokkur mörg orð til að slíta bréfið úr samhengi, nafn einstaklingsins kemur ekki fram og það er erfitt að geta sér til um hvað höfundur er að segja, aukinheldur læt ég það líta út einsog einhver óforbetranlegur geðsjúklingur hafi skrifað það, prentað það út, krotað á það, troðið í flösku og sent mér sem flöskuskeyti.

Það er eitthvað meira uppörvandi að telja sjálfum sér trú um það að einhver hafi haft fyrir því að senda mér flöskuskeyti (og að það hafi komist á leiðarenda) frekar en rafbréf á tuttugustu og fyrstu öldinni til að hrósa blogginu mínu.

Einsog hefur áður komið fram, þá er ég yfirmig spenntur útaf þessu aðdáendabréfi sem ég fékk stílað á mig þann 7. janúar sl. Svo spenntur er ég að ég hafði í hyggju að hafa fanmeilsþemaviku í næstu viku en er að spá í að flýta henni um viku og hafa hana á einum degi, þ.e. þessum miðvikudegi.

Svo ég býð ykkur hjartanlega velkomin í fanmeilsþemaviku-í-næstu-viku-flýtt-um-viku og þjappað-saman-í-heilan-dag.

En hvað þýðir það? Það mun auðvitað þýða að á þessum tiltekna miðvikudegi munu birtast sjö færslur, sem jafngildir rúma eina viku af blaðri, þarsem minnst verður á fanmeilið. Ekkert umræðuefni, enginn hugmynd og ekki einu sinni hryllilega blóðug frétt um fjöldamorð á ungabörnum í Kalkútta með sveðjum og ostaskerum er ósamboðið smá innskoti um fanmeilið á þessum tiltekna degi.

Nei, svo sannlega segji ég ykkur að þessi dagur, 16. janúar 2008, mun hér eftir og framvegis verða þekktur sem Smábloggaradagurinn til heiðurs allra smábloggarana sem halda varla vatni yfir smá hrósi og einu fanmeili.

Nú er ég búinn að bæta upp fyrir skort á lestri hér, þ.e. fyrir þá bloggfíkla sem lesa eingöngu þetta eina blogg. Lesið og lærið. Hlæjið, ef þið getið. En þetta eru bestu færslunar sem þið munið lesa nokkurntímann, aldrei hefur önnur eins glimrandi og tær snilld verið skrifuð á mánudegi áður. Vísindalega sannað.

Er að pæla í að hafa þemað "Talað um fanmeilið"-viku í næstu viku. Þá ætla ég bara að tala um fanmeilið mitt eða troða því einhvernmeginn í umræðuefnið í færslunni, eitthvað svipað þessu:

1. Djöfull geta bankar verið óþolandi. Ólíkt fanmeilinu sem ég fékk eina helgina. Það var sko ekkert slor. Eða,
2. Mikið ægilega var þetta leiðinlegur maður. Þessi skeggjaði, spikpungur á Næsta bar, líkt og fíflið hefði borgað dularfulla upphæð fyrir námskeið í vafasömum skóla hjá bitrasta og leiðinlegasta manni vestan megin við Hvítá. Ég upplifði nú ekki nema rúmar tíu mínútur af fúlu og eitruðu gjammi þar sem hlunkurinn var að baktala hina og þessa í opið geðið á því eða meðan það sat í eyrnafæri þarna í kringum flikkið, grunar að þessi víðáttuvaxni maður sé einhverskonar tegund af bloggara sem fær reglulegt spark í punginn frá mömmu sinni fyrir að vera ömurlegur. Kannski var þetta silalega dýr svona ömurlegt því hann var samgróinn við stólinn sökum tíðra og stöðugra blæðinga úr þvagrásinni, enda var þessi maður ekkert að hreyfa sig mikið fyrir utan undiröldurnar á hnakkaspikinu þegar sveitta svínið hló af sjálfs síns fyndni og húmor, aukinheldur rámar mig í lifur sem reyndi að skríða blóðug frá buxnaskálm bavíans með nálgunarbann heftað við sig. Þetta var alls ekki afartíður maður.* En fanmeilið bætti mitt lund og geð. Eða,
3. [nákomin ættingji/vandamaður/vinur/félagi/dýr/vesturladabúi] var að deyja, [það] getur þó lesið fanmeilið mitt á himnum.
   
4. O.s.frv.
   

Ætla meira segja að skrifa ljóð um þetta fanmeil:

Horfði á mynd um helgina þar sem fengin var spikfeit kona (ég er að tala um hvalastærð) til að leika spikfeita konu (ég er að tala um hvalastærð) og svo einhvern þroskaheftan vanvita til að leika ljótann Leonardo diCaprio.

Afar fín og finnsk mynd. Það tengist máske því að svíinn Lasse Hallström leikstýrði myndinni.

Ég ætla að feta mitt fyrsta skref í átt að bloggmeðalmennsku í anda bloggara sem ég þori eigi að nefna á nafn sökum ótta við engisprettufaralds sem ætíð fylgir þessu pakki. Þið vitið hverjir þið eruð! En vitiði hver ég er?
Fyrir utan þann augljósa mun að ég er með Aðdáendafélag,að nafninu til allavega (óstarfhæft), þá er ég fokking Þórður! The Kraken! Ógnið frá undirdjúpum suðausturlands. Sæfælúði, endurhæfður tölvuleikjafanatíker, vefvafrarahólisti, tónlistarfíkill, trúlaus heiðingjavanviti og ömurlegur áhugaleikari sem gæti ekki leikið trúð fyrir nafnagiftstrúðafélagið.

Fékk mitt (ef mig misminnir eigi) fyrsta fanbréf. Alveg ótrúlegt. Gæti verið óttalegt bull frá einhverjum nettrúði . Svona er að vera vænisjúkur veraldarvefvafrari.

Þoli ekki þegar ég sé einhvern handahófskenndann nafna minn bullukollast einhverstaðar. Manni finnst einsog maður þurfi að afsaka sig fyrir kjaftæðinu, en þetta var ekki ég svo ég þarf ekkert að afsaka mig neitt. Ómen.

Skemmti mér ægilega vel um helgina, ég ætla að gerast svo djarfur og staðhæfa að ég mun eiga orð um það síðar meir í vikunni. Ekki núna.

Afsakið ókurteisina í mér þið öll og afsakið hvað ég var fullur og sænskur.

Heill sé Eris!

Eigi man ég tilvitnunia svo gjörla er Guttormur Guttormsson austfirðingur kváði er hann sat í holunni með Jóni Hreggviðarssyni, en mig grunar að þetta sé í nærri lagi.

Á milli bóka með titla á borð við Móðir mín portkonan og Ég er svo brjálaður að ég held ég get talað við og séð dautt fólk fann ég bókina Íslandsklukkuna á hjúkrunarheimilinu. Það er dágott bókasafn þar, en því miður er of mikið af bókum um "lífið eftir dauðann", "dauðinn fyrir lífið", "talað við hina dauðu" og "nú ertu dauður, hefur hugað að lífeyrisparnaði?" þá er hægt að finna titla eftir Halldór Laxness, Gunnar Gunnarsson, Karl Marx og fleiri.

Í mínu flippi þá hóf ég lestur á þessu stórvirki nóbelskáldsins, meðan kellingarnar prjóna, hekla eða bæta er lítið sem ekkert er að gera. Mín fyrstu kynni af Kiljan var moðerfokking Vefarinn mikli frá Kasmír sem mér fannst alveg gífurlega leiðinleg bók, eitthvað orðagjálfsrúnk frá ungum og upprennandi rithöfundi, algjört prump sem náði þó flugi í smástund, svona í álíka lángan tíma og fyrsta tilraun Wright-bræðra.

En Íslandsklukkan, seisei, hún boðar gott.

Það voru ýmis mislélég rök sem fleygð voru fram þegar hinu háheilaga "kristnu siðgæði" var skipt út fyrir "umburðarlyndi, jafnrétti, lýðræðislegu samstarfi, ábyrgð, umhyggju, sáttfýsi og virðingu fyrir manngildi".

Allnokkrir voru snöggir að stökkva uppá nef sér og halda að hér væri vegið að kristni en þó virtist sumum sérstaklega vegið að kristnum einstaklingum persónulega. Svo var varið óþarfa tíma og orku í að renna sér niður hina röklausu rennibraut og komið með ýmsa heimsendispádóma og rætnar aðdróttanir.

Þeir sem fylgdust lítt með héldu að þetta væri ekkert stórmál. En reynt var að blása þetta upp einsog um fjöldamorð væri að ræða eða að enn einn hundurinn hafi horfið á hálendinu.

Hversu stórt mál er umburðarlyndi, jafnrétti, lýðræðislegt samstarf, ábyrgð, umhyggja, sáttfýsi og virðing fyrir manngildi? Er þetta ekki eitthvað sem allt sæmilega vel gefið fólk getur samþykkt? Og, í veikri von um að fá svar, hvað í andskotanum er kristið siðgæði? Og hvernig er það betra en umburðarlyndi, jafnrétti, lýðræðislegt samstarf, ábyrgð, umhyggja, sáttfýsi og virðing fyrir manngildi?

Sjiiiitttturrrinnn tittturrrinnn!

Sería 2 af Dexter er ekkert síðri en sú fyrsta, nú bindur maður miklar vonir við að handritshöfundaverkfallið verði búið, að einhver lausn finnist á því máli svo að hægt verði að demba sér í gerð þriðju seríunnar.

Öfgahommar, öfgatrúleysingjar, öfgafemínistar, öfgastjórnmálamenn, öfgakennarar, öfgaslátrarar, öfgagrænmetisætur, öfgafæðingarlæknar, öfgalíffræðingar, öfgaskátar, öfgahófsamt drykkjufólk, öfgabókstafstrúarhjálparsveitin Landsbjörg.

Ætti maður að fara temja sér svona málfar? Já, gerum lítið úr alvarleikanum, mæli með því, þar með geta hálfvitar haldið fast um buddur sínar, sparibauka og kreddur.

Ég gerði eiginlega ekkert uppbyggjandi eða merkilegt á árinu sem var að líða. Að vísu birtst grein eftir mig í 24stundum, stök skrif á Vantrú og skorpuskrif hér á þessari vefbók. En fyrir utan það hef ég að mestu drukkið óhóflegt magn af bjór og öðru áfengi, neytt ýmsa aðra vímugjafa og í raun lifað samkvæmt lögmáli Bobs , þ.e. slugsa (slack). Horft töluvert á vídjó en að mestu hef ég nú hlustað á tónlist og hangið á netinu og veraldarvefvafrað.

Svo var það heldur slöpp tilraun að feta smá menntaveginn, en ég skráði mig í félagsliðanám og slugsaði. Ástæðurnar voru nokkrar: a) fékk ég að vita af þessu tiltekna námi svo seint, b) sneið ekki námið í kringum starfið, c) keypti engar námsbækur og d) áhuginn dvínaði á mettíma. Þannig að lítið varð úr þessu, hélt bara áfram að vinna, drekka bjór og strumpast eilítið.

Einnig hafa ófáir aðilar reynt að sannfæra mig um ágæti þess að flytja til Reykjavíkur, sem hefur verið á döfinni hjá mér síðan ég flutti til Hafnar aftur fyrir rétt rúmlega fjórum árum síðan. En, líkt og ó svo margir, það er eitthvað einkennilegt ást/hatur í gangi hérna sem ég hélt ég mundi aldrei upplifa. Hið jákvæða er þó það að fyrst ég er ekki enn búinn að gifta mig, eignast börn, kaupa hús/íbúð og hund, þá eru líkurnar á því að ég flytji einhverntímann í syndabælið meiri en minni, svo slakið þið bara á og sættið ykkur við þær stöpular heimsóknir sem ég í minni einskærri ást og umhyggju fyrir þá sem ég þekki veiti ykkur.

Hvað er það svo sem heillar mig við að búa hér? Tja, þó ég fái smá sting í mitt ískalda, svarta hjarta við að segja það, en það að búa í fríu húsnæði með fríu fæði er óneitanlega kommúnískur kostur en hinn sjálfsagði ókostur er hvað það er letjandi fyrir sjálfsbjargarviðleitnina. Upprunalega ástæðan af hverju ég flutti var vegna fjárhagsörðugleika og leiðinda og þetta átti alltaf að vera tímabundið (og er, þannig séð, enn). En fjögur ár er ansi langur tími fyrir tímabundið ástand.

Fjárhagur hefur nefnilega aldrei verið mín sterka hlið og það er ein helsta ástæðan af hverju ég hef verið frekar tregur við að flytja suður, það er sú hræðsla að lenda í nákvæmlega sama ástandinu, að ná varla endum saman. En samt, síðan ég flutti hingað hef ég stundum mánuðum saman verið í keimlíku ástandi, þannig að það að flytja til Reykjavíkur mundi örugglega ekki vera mikil breyting uppá það að bæta, eina sem ég þarf að gera er að safna smá kapítal, máske kaupa bíl, finna húsnæði og sækja um vinnu, ðats itt.

Hmmm... jæjajá. Seisei.