Þvílíkur og annar eins unaður og það var að horfa á fyrstu seríu af Dexter þá er enn meiri unaður að horfa aðra seríu af Dexter. Í ómarlanga tíð var Hannibal Lecter uppáhalds fjöldamorðinginn minn. En Dexter Morgan, sem túlkaður er svo snilldarlega af Michael C. Hall, trónir nú langt yfir Hannibal the Cannibal. Í raun er það bara eitt verk sem gerir Hannibal að þeim demanti sem hann er, en það er vitaskuld Silence of the Lambs og túlkun Anthony Hopkins á þessum elegant mannætu og sálfræðingi. Það sem svo gerði demantinn að hundrað prósent kolamola var mahafakking Hannibal Rising sem er ein allraversta og leiðinlegasta mynd er fjallar um byrjunina á einhverjum karakter. Sjitt, það er slæm mynd.

En Dexter... ummmm... Ekki sakar hvað hann er sexí gaur.

Ekki er gott að segja hvaða tilgangi það þjónar Mengellunni í þessum nýlegum blammeringum sínum  gagnvart þeim félagsskap, sem ég meðal annars tilheyri, sem er félagið Vantrú. Aular þeir og furðufuglar sem sveima í kringum félagskapinn eru akkúrat þeir sem hafa lagt fæð á þennan hóp sökum ástæðna sem eru, ef ekki beinlínis röng, þá vægast sagt furðuleg.

Máske er þetta ósk um rífandi stemmingu á kommentakerfi Mengellu, líkt og var hjá Davíð Þór Jónssyni um árið. Að um leið og einhver talar um trú eða trúleysi þá eru vantrúarsinnar víst komnir einsog hrægammar til að bíta í andvana hræ röksemdarfærslu hjá einhverjum handahófskenndum gömlu alka sem fann gvuð í botni brennivínsins.

Þetta hefur einnig verið kallað engisprettufaraldur, sem er skemmtileg skírskotun í biblí, en sú nafngift var gefin sökum þess að sumir aðiljar Vantrú komu og spurðu nokkrar spurningar og vildu fá svör. Sem ekki fengust, því þetta þótti svo mikið tilfinningamál fyrir suma sentímental kjána og Davíð ásamt fleirum úr kórnum fóru auk þess að vola og skæla yfir því hvað vantrúarseggirnir voru grimmir og bíræfnir.

Það er einkennilegt að finna fyrir því að maður tilheyrir minnihlutahópi á svona hátt. Á tiltölulega stuttum tíma er komið uppnefni fyrir þessum hóp (til viðmiðunar; kolamoli) og einnig dæmigerða hegðun (til viðmiðunar; hlaupa á eftir hvítum konum og nauðga þeim). Þetta er eilítið hlægilegt.

Til hvers að standa í karpi við manneskju, þó hún sé uppdiktuð, sem hefur ekkert annað að segja en hvað allir eru vitlausir sama hvað sagt er. Þetta kallast væntanlega impasse, cul-de-sac; sjálfheldar samræður. Þær munu væntanlega ekki leiða neitt sérstakt. Þar með er ekki sagt að ég hafi ekki gaman af skrifum píkunnar, en þegar maður er orðinn smáhluti af umræðuefninu þá geta þær orðið ansi hvimlegar, sérstaklega þegar staðhæft er um starfsemi félagsins sem ekki eiga sér stoð í þeim raunveruleika sem ég bý í.

Mæli með því til Mengellu að koma bara á vantrúarspjallið, mig grunar, eins réttilega og hún segir, að Vantrú er ekki á leiðinni á hennar heimavöll einfaldlega útaf áður upptöldum ásökunum að um leið og fleiri en tveir vantrúarsinnar eru komnir á annað vefsvæði þá er þetta orðið fuglabjarg og engisprettufaraldur og þaðan af verra, auk þess eru meðlimir vantrúar sérstaklega ritskoðaðir.

Gaurinn þarna og fjallið, Mengella. Nema þetta spjallsvæði sé ekki samboðið barnalandsmaddömmunni?

Mikil ósköp getur maður rausað og bullað og sett saman orð til að mynda asnalegar setningar. Þetta er svakalegt! Máske maður gefi út bók? Er allavega komin með bráðsmellinn titill sem hægt er að túlka á marga vegu:

Doddi, bulla!
Hugleiðingar Hornfirðingins um lífið, tilveruna og alltsaman.

Líkaminn er til margra hluta nytsamlegur. Hægt er að bera á sig barnaolíu á hinn nakta líkama og fleygja sér í sund fullann af plastboltum sem ætti að geta skemmt meðalgreindum manni í meira en tuttugu mínútur. Einnig er möguleiki að éta svo mikinn ís að maginn á manni tútnar út og verður þess valdandi að maður frussugubbar í brókina sína. Svo er aukinheldur hægt að raka af sér þarmaskeggið og líma það á efri vörina til að reyna plata dyraverðina að maður sé yngri en maður er í raun. Það er ýmislegt hægt, og maður á enn eftir að telja upp hinar mestu prímal og banal skemmtanir sem hægt er að framkvæma með líkamanum.
 
Þetta er hið mesta undratól.

Viðrekstur er til dæmis alveg stórkostlegur afrakstur meltingarfæra er nýta kolvetni og orku til að halda þér gangandi og að reka við hljóðlega í stórum hópi í lyftu er vandmeðfarið listform fyrir alvöru íslenska karlmenn með óspjallað rassgat.

Ef þér finnst að þú þurfir að reka við, en villt alls ekki að enginn fatti að það varst þú (nema að þú hafir einhvern stalker í lyftunni sem þekkir hverja einustu líkamslykt sem þú skilur eftir þig) því það gæti haft áhrif á stöðuhækkunina sem yfirmaður þinn í sömu lyftu er búinn að lofa þér, þá skaltu gera eftirfarandi. Herptu á þér rassgatið og reyndu að halda skítafýlunni þartil þú getur farið á afvikin og skuggalegan stað og hleyptu þar út einum hressilegum fyrir skordýrin sem fylgjast með þér. En ef þér finnst að þú getir ekki haldið þessu inni, þá er bara um að gera að hleypa því út í skorpum, bara rétt slaka á hringvöðvanum nokkrar millisekúndur í senn.

Ef viðkomandi sleppir sér alveg og rífur naríurnar og skilur eftir bremsuför dauðans með þvílíkum látum þá geturðu allt eins skallað yfirmanninn með þeirri heift sem þú aðeins geymir fyrir jólaboð tengdaforeldrana, því enginn er sjensinn á stöðuhækkun í kjölfarið á þeirri skömm og viðurstyggð að reka við í lyftu fyrir framan samstarfsmanna þinna. Yfirmaðurinn hefur, með sinni ótrúlegri bíræfni og taktík, einnig lagt á sig að læra hvernig skal reka við hljóðlega, annars væri hann ekki yfirmaður þinn. Þetta gefur augaleið. Að reka við hljóðlega er einsog aðdráttarlögmálið! Þetta virkar og gæti veitt þér nýjan bíl og milljarði dollara. Og auðvitað svo svakalega stinnann hringvöðva að þú munt skíta brúnu spagettí.

Ég get með góðu móti hangið í tölvunni og þ.a.l. á netinu tímunum saman. Þetta virðist vera orðinn einhver lífsnauðsyn hjá manni sökum þess ófyrirbyggjandi aðgerða minna til að gera eitthvað annað af viti, s.s. að lesa góða bók.

Ef ég er ekki á netinu, þá er ég annaðhvort að vinna eða fullur. Í vinnunni kíki ég reglulega á netið ef rólegt er á deildinni. En þegar ég er fullur þá er ég oftast á meðal glaða manna og í burtu frá tölvum. En þó hentir það sem ég vill helst ekki gera er ég kem heim í áfengisvímu, jafnvel þó að undirliggjandi ástæða af hverju ég er skippa djamminu er sökum þreytu, önugleika og/eða ógleði og vilji helst fara sofa sem allra fyrst, þá get ég, því miður fyrir mig og mína samvisku, farið í þá fáránlegu firru að blanda saman þreytu og ótæpilegu magni af innbyrtu víni með veraldarvefnum, og það er bara einsog að keyra fullur, alveg hræðilegur skortur á dómgreind og algjörð óábyrgð gagnvart samborgurum þínum! Og eitthvað sem maður vill alls ekki gera aftur. Samt þá stelst maður til þess. Stundum. Bara til að skoða.

Sökum taumlausa hegðun þó þá getur maður gert þá allslæmu skyssu að reyna segja eitthvað af viti meðan á vafri og ölvun stendur og rétt einsog með vel flest samtöl er maður stundar í vínmóki, þá man maður ekkert hvað maður sagði. En ólíkt sumum samtölum í kjötheiminum vel sósaður af bjóri og brennivíni þá hefur maður einhvern áhuga á að muna eftir þeim, sérstaklega ef minnið skjöplast ekki að um var ræða ansi merkilegt samtal.

Þegar ég er fullur og rausa eitthvað á netinu, hef ég lítinn sem engann áhuga á að muna eftir því hvað ég sagði, því það er oftast eitthvað innihaldslaust raus um hvað allt er rugl og hvað ég er fullur á þeim umræðuvefsvæðum er ég stunda. Því svo kemur sá munur á samtali í kjötheiminum og sáldrið á netinu er sá að það sem skrifað er á tilteknum tíma í tilteknu ástandi er hægt að lesa daginn eftir. Tæknin í dag, ha? Alveg ótrúleg. Fyrir mér, þá er það líklegast einsog allmisheppnað kynlíf milli nokkra einstaklinga þar sem hrágúmmísgervipíku+anal, partíbelti, húðstrýkingartól, búðingur og rjómi kemur við sögu auk hraðferðar í bráðamóttöku, ég hef satt best að segja nákvæmlega engann áhuga á að sjá myndirnar. Það er niðurlægjandi og öm.

En það finnst mér, og þessvegna ætla ég að reyna temja mér það um ókomna framtíð að tjá mig ekkert opinberlega þegar ég er fullur, því ég hef engann áhuga á að lesa eitthvað kjánalegt raus um miðja nótt frá einhverjum fullum og leiðinlegum Hornfirðingi.

Að skrifa í annarskonar vímu, það er, að ég tel, ókei.

Þá á ég náttúrulega við heróín.

Alien frá árinu 1979 er frábær mynd, þvílíkur og annar eins metnaður sem lagður var í vinnslu myndarinnar Alien er, að ég tel, mikilvægasta framlagið í þessu tiltekna verki sem gerir annars skítsæmilegt handrit að alveg hreint fyrirtakshryllingsmynd. Hönnunarvinnann við ekki aðeins sjálfa geimveruna heldur allann bakgrunn, hönnun og allt það er ólýsanlega vel gert. Svona vinna var ekki endurtekin alminilega fyrr en Ridley Scott lagðist í að hópa saman lið til að vinna í Blade Runner stuttu eftir Alien og þegar John Carpenter lagðist loks í að endugera The Thing árið 1980, sem kom út árið 1981. Og svo auðvitað var sami ef ekki meiri metnaður lagt í framhaldið góð. En.

Svo leið og beið í nokkur ár og það var ekki fyrren næstum sex og sjö árum seinna að það rættust þrír ágætis blautir draumar sæfækvikmyndanörda er selljúlöjdgimsteinarnar RoboCop, Predator og þó sérstaklega Aliens komu út með frekar stuttu millibili.

Alien, er vissulega frábær mynd. En Aliens er alveg tótalí stórkostleg mynd, og fyrir pjúrítanana vill ég benda og máske ýja seinna að með óbeinum tilvísum í atriði sem klippt var út af bíóhúsaútgáfunni, að ég er auðvitað að tala um Director´s Cut útgáfuna, en ekki hvað!?

Það var skellt góðri slettu af kjöti á beinin, bætt við þennan framtíðarheim sem áhorfendur gátu rétt svo ímyndað sér í léttri lund hvernig liti út í fyrri myndinni, eini eftirlifandi áhafnarinnar Nostrodomo fær væna slummu af fortíð, baksögu og persónuleika og er aukinheldur stórkostlega vel túlkuð af Sigourney Weaver er endurtekur það hlutverk, nema nú er honum nokkrum árum eldri eftir að hafa verið í geimnum í næstum 60 ár, allir vinir hennar og sérstaklega fjölskylda dáin og dóttir hennar sem hún lofaði að mæta í afmælið áður hún yrði ellefu ára, er dáin úr elli. Hlutverk sem gerði hana þekkta í Alien en gerði hana að súperstjörnu eftir Aliens og allt er þetta gert svo vel að það þyrfti helst að leita alla leið til Godfather II fyrir aðra eins snilldarútfærslu á framhaldsmynd. Allavega er nett tómur til að muna eftir framhaldsmynd sem gerði meira úr efniviðnum en að brenna hann á sorphauga seljúlojdsins. Í staðinn fyrir að endurtaka sama efnið þá er gert eitthvað alveg glænýtt með sama efniviðinn. Gerist ekki lengur í námuvörubílsgeimskipi, heldur á sérstakri nýlendu á þeirri plánetu sem Ripley og áhöfnin hennar fundu fyrstu geimveruna.

And hilarity ensues!!11!!elllefu!!

Hollívúd laxerar útúr sér í á hverjum mánuði og hefur gert í tugi ára kvikmyndir sem kosta meira en lífið þitt. Hugsið ykkur að lélegar gamanmyndir geta kostað heilar 200 milljón bandaríkjadali að gera, meira en sæmilega fátækt afríkuríki veltir á hverju ári, og metnaðurinn er ekki meiri en svo að þessir peningagrísir analrapa skynjun áhorfenda með þeim slælega markaðslegum hætti að fólk er tilbúið að borga sig inná andlega misnotkun. Aliens var alveg gífurlega og merkilega hræódýr mynd, meira segja miðað við tímann sem hún var gerð, hún er á við markaðsetningu ódýrra indímynda í dag. Hún kostaði ekki nema rétt tæplega á 15 milljón dollara. Og sést það á henni? Alls ekki. Hún heillar mann enn með nær óaðfinnanlegum tæknibrellum, frábærum leik, gullfallegum hasar-, hryllings- og spennuatriðum og einstaklingum sem maður dáir, dýrkar og líkar líka illa við. Maður horfir á myndina og hvert eitt og einasta atriði hefur verið gert af svo mikilli natni og umhyggju fyrir sjálfum sér sem listamanni og áhorfendum sem borgandi neytendum að James Cameron vildi alls ekki undir neinum kringumstæðum verða sér til ævarandi skammar né gera áhorfendum þann grikk að borga sig inná mynd sem gæti hugsanlega orðið bara rétt tæplega góð, en ekki það stórkostlega listaverk sem hún er í dag!

Ælovitt.

Aliens er, án nokkurs mahafakking vafa, stórkostleg mynd.

Hugsum um börnin! Það bendi aukinheldur allt á það að sá ósvífni glæpur sem er barnaníð mun aukast ef kynhlutverkin hverfa á þennann hátt sem það mun hugsanlega án nokkurs vafa gerast (enda er manneskja sydnsamleg og ógeðsleg, alveg satt!).

Eftir nokkur ár mun einhver karl segja hjáróma með herkjum og tárin í klökku gömlu augum “Albert, eitt sinn var ég afi þinn. En… “ hann stöðvar til að ná andanum og bendir barnabarninu á súrefnistankinn “… stilltu á þrjá og réttu mér grímuna…” hann hóstar, lítill græn hráka skýst útúr kokinu og karlinn veit að barnabarnið heyrði í slummunni skellast á gólfið og hreytir útúr í sér í bræði sökum hrákunar og upprifjun sögunnar “… en þessir bannsettans karlmenn er láta misnota sig eða misnota aðra til ólifnaðar eyðilögðu kynhlutverk mitt og nú veit ég ekkert hver ég er.”

Og svo gæti maður í bríarrí haldið áfram á ósiðlegum nótunum í þessu ímyndinarfylleríi og klárað þetta með pönsjlæni sem er ögn smitað af ansi drungalegum og dimmum finnskum húmor og er á alla lund ósmekklegt og ógeðslegt

“Og nú ætla ég að nauðga þér Albert minn! Komdu hér með litla sæta kúlurassinn þinn!” En Albert er stór strákur núna og kærir afa sinn fyrir ósiðlega hegðun, tilraun til nauðguns, kynferðislega misnotkun öll hans barna- og unglingsár og afinn er lagður inná stofnun heilabilaðra eftir að hafa legið undir barsmíðum í lengstu þrjú ár lífs hans í öflugasta öryggisfangelsi Lýðveldisins Íslands árið 2089. Ef kynhlutverkin hverfa þá gerumst við öll starfsmenn í Breiðuvík.

Í næstu viku ætla ég að fara til Reykjavíkur til að horfa og hlusta á Alabama Thunderpussy, aldrei að vita nema maður dilli hausnum eitthvað með þeim seiðandi tónum sem þeir munu vonandi framkalla.

Einnig er von mín að ég fái afhentan djammbol ársins 2007/2008.

Má til með að minnast á að Aliens er stórkostleg mynd.

Nýja platan með Radiohead er sosum ágæt.

Hef verið að horfa aðeins á 30 Rock og það eru bara fínir þættir, það virðist vera að færast í aukana að gera gamanþætti sans hláturdós og það er stórkostleg þróun því þá fær grínið að njóta sín örlítið.

Ég er latur moðerfokker.

Systir mín og spúsi hennar eru í heimsókn, það er gott. Það væri líka frábó ógó mega ef sumir af þessum vinum mínum mundu nú koma manni á óvart. Kræst, ég mundi sætta mig við einhvern random róna úr bænum til að banka uppá bara uppá smá fjölbreytileika varðandi félagsskap.

Aliens, sjitt. Held ég eyði meiri tíma í að tala um hana í annari færslu.

Í tæpan mánuð hafði vesalingurinn verið að æfa lítið leikrit sem Felix nokkur Bergsson hafði pennað niður. Þetta verk var á vegum hið Hornfirska Skemmtifélags, sem í nokkur ár hafði staðið að uppsetningum á svokölluðum skemmtikvöldum, sem í tæp fimm ár hefur verið sýnt hverja helgi að hausti og hann Doddi hafi í eirðarleysi samþykkt að taka þátt í þriðja árið í röð.

Þórður var ansi hógvær maður, að jafnaði hlédrægur, nema í glasi, og það vottaði af feimni og einhverju óöryggi í samskiptum frá þessum mjóa, meðalháa og brúnaþunga manni. Þó átti hann til að taka þátt í ýmsum uppsetningum Leikfélag Hornafjarðar og nú Skemmtifélagið, sem er nú klassískt einkenni hins feimna, en það er að láta á sér bera þegar færi gefst.

Munurinn á þessum tveimur áhugasýningafélögum var nú ekki meiri en sá að eftir hverja leiksýningu leikfélagsins var farið heim að sofa eða, ef tækifæri gafst, skemmta sér, en eftir hverja skemmtisýningu skemmtifélagsins var meira og minna ætíð farð að skemmta sér. Og það sem var haust, gátu skemmtanirnar orðið ansi  skrýtnar.

Og svona hafði þessi rútína Dodda, einsog hann er að jafnaði kallaður af ýmsum aðiljum, haldið sér í næstum þrjú ár. Syngja nokkur lög, brosa, kíma, yggla og þess háttar minimal framsetningu eða túlkun á hverju lagi fyrir sig, ekkert svakalegt sviðsperformansflog í anda Mick Jagger eða nafni hans Jackson, einsog frændi hans var vanur að fá um leið og hann fékk míkrófóninn í hendurnar.

Frændi hans ákvað þó ekki að taka þátt í þetta sinn, vildi nú frekar einbeita sér að sjómennskunni en sjóvmennskunni.

Í tæpan mánuð hafði Þórður verið að fiffa við steríótýpu til að sýna bæjarbúum og nærsveitungum fyrir þetta litla leikverk. Einhvern klassískan meðalmann, fertugur fyrrum sjómaður með útgerð og einn lyftara, algjör rembingur, rasisti og xenophobe og frekar vonlaus maður. Einn af þessum mörgu dæmigerðu Íslendingum sem fyrirfinnast í öllum skítaskerum á Norðurlöndunum, er bar nafnið Benjamín. En þrátt fyrir hinn harða skráp þá er hann samt algjör softí, með mjúkan blett fyrir George Michael og Pálma Gunnars. En Þórður var ekki með softspot fyrir George Michael né Pálma Gunnars.

Í tæpan mánuð var Þórður tuðandi við þá sem vildu heyra "Hvað var ég að láta plata mig útí, eina ferðinna enn?"

"Ég meina, sjitt, hvernig á ég að fara að því að syngja Careless Whisper?" kváði hann á Kaffihorninu og beindi sjónum sínum að tveimur félögunum sem sátu andspænis honum "Hvers vegna varstu ekki kyrr? get ég hálfpartinn sætt mig við... en moðerfokking Careless Whisper?!"

Í tæpan mánuð var hann nú ekkert svo ægilega spenntur fyrir því að taka þátt, var bara í þessu með hangandi hendi. Vildi nú bara frekar eyða tímanum á pöbbnum og drekka bjór, eða hanga heima og spila tölvuleik.

Í tæpan mánuð hafði rignt. Nær gegndarlaust.

Svo var verkið frumsýnt eftir tæpan mánuð. Borðað ágætis mat, lufsað í hárinu, meikað á honum kinnarnar, klætt sig í búning, leikið, sungið, trallað og dansað af leiðindum. Þrífa, þurrka, klæða, drekka, tala. Drekka meira.

Legið við Skarðsfjörð, horft yfir hafið í alveg hreint gullfallegu veðri, klukkan að verða sjö að morgni og fylgjast með sólarupprásinni. Endar heima á pallinum að spila Rachmanimov í eitís-græjunum klukkan níu að morgni að spóka sig í sólinni og hlusta, á þrestina syngja.

[Ekki veit ég með ii. kafla af þessu, því það er djöfulli erfitt að tala um sig í þriðju persónu]

Þegar kemur að íslenskri kvikmydnagerð þá er ég á báðum áttum er varðar gæði. Það eru vitaskuld til ansi góðar og vel gerðar íslenskar kvikmyndir, en það er bara eitthvað við sjálfan leikinn sem gefur manni ekki gott færi til að lifa sig inní kvikmyndina. Máske í sjálfu sér ekkert illa leikið, þannig séð, það er bara svo að flestir, ef ekki allir, slenskir leikarar eru sviðsleikarar og það er oftast það sem skilar sér á selljúlojd. Það er einsog að verða vitni af hvítum hrafni að sjá góðan kvikmyndaleik í íslenskri kvikmynd. Og það tekst Þresti Leó Gunnarssyni og Helga Björnssyni í kvikmyndinni Köld slóð.

Baldur (Þröstur Leó) er blaðamaður hjá  SíðdegisBlaðinu (SB), sem er vitaskuld æsifréttablað í anda DV. Hann er ansi tilfinningakaldur gagnvart konum og öðru fólki, sem hann kennir föðurlausu uppeldi um. Í einni ónefndri virkjun fyrir norðan hrapar maður framaf handriði og skellur á tank næstum 20 metra fyrir neðan. Hann lætur lífið samstundis. Þetta slys fær litla klausu í SB. Móðir Baldurs gluggar í blaðið og tjáir honum um kvöldið að maðurinn sem hrapaði til bana sé faðir hans. Þessi sannindi vekja upp rannsóknarblaðamennskuna í honum og hann fer að athuga málið betur og það kemur í ljós að þetta var ekki slys.  

Söguþráðurinn í Kaldri slóð er óttalegu þunnur þrettándi, lófæ-glæpasaga að hætti Arnalds Indriða. Þó er kvikmyndatakan glæsileg, tónlistinn er magnþrunginn, hið undursamlega vetralag á Íslandi kemst vel til skila og þessi blái keimur yfir myndinni gerir hana ansi kalda og stundum nær myndin því merka afreki að vera dálítið spennandi. Leikararnir standa sig flestir með prýði og þetta er í ansi öruggri leikstjórn Björns B. Björnssonar.  

Mæli með þessari ræmu.

Mín fyrsta afstaða er nokkurn vegin og gróflega á þessa leið: Tja... nja... ég held ég þurfi að svara þessu neitandi. En, og þó. Eða hvað? Jú, veistu nei, ég held ekki. Nema hvað, gæti hugsast undir vissum stýrðum kringumstæðum með góðan aðgang að læknum, lyfjum og analrapistum og þessháttar tilfellum, en að öllum líkindum, helst ekki. Að vísu þó, ef að fyrir sé hendi góður spurtæknir sem vissi uppá sentilíterinn hvenær skjólstæðingurinn hefur gefist andlega (og hugsanlega líkamlega(en þó ekkert endilega)) upp og að sérstakur aðstoðarmaður ellegar annarskonar ráðgjafi (gæti verið heimspekingur) veitir spurtækninum ráðgjöf ef spurtæknirinn kann sér eigi hóf í spurlinu sínu. Eður ei. Mannúðlegar og siðferðislega réttlætanlegar pyndingar undir hertu eftirliti? Hvar á að fá mannskapinn í það?

Pyndingar eiga ekki að líðast. Þetta á bara ekki að gerast. Alls ekki. Undir neinum kringumstæðum. Ekki einu sinni þó að mannslíf sé í húfi. Jafnvel mörg. Fleiri hundruð. Tug-þúsundir. Hundruði-þúsunda. Milljónir. Nei. Nóvei, hjósë. Ekki jafnvel þá? Gæti verið nýfæddi lita systir þín, sonur ykkar, vinir, frændur og aðrir ættingjar. Kemur ekki til greina. Færð mig ekki til að bugast. Mamma þín?

En þetta kitlar mann dulítið. Er hægt að réttlæta pyntingar að einhverju leyti, eru kostirnir langtum skárri en lastarnir... löstarnir... lýstertnir. Máske?

Þetta getur orðið góð upplýsingaveita, en þó er vafamál eftir því hvernig spurningarnar eru spurðar. Mega alls ekki vera leiðandi, hvað þá leiðinleg. Vera samt vísindaleg og leistungsfähig, taka tímann og svona, reikna út hvað það er langt í að svarendur gefist upp á spuringaflóðinu og gaspri "Já, já... ég gerði það!" við næstum 4 tíma af "Gerðirðu þa´? HA! Gerðirðu það þarna maður?" sem vitaskuld veiðir í spurningu spyrilisins "Já, já, er það já? Hvað gerðirðu" sem ætti umsvifalaust vera svarað með "Ég veit það ekki, segðu mér það bara og ég skal skrifa undir allt?" og með eilítinn vandræðalega umhugsunartíma ætti spurjandinn að segja "Já er það, já." og segja svo kátur "Já, farðu bara þarna og fáðu þér bjór og farðu bara heim. Bið þig lengi að lifa! Og skilaðu heilsu til mömmu þinnar væni" sem vitaskuld leiðir til glaðhlakkanlegan undankomuglott og -augnaráð "Takk pabbi og vertu sæll!"

Væri ekki skárra að nota bara gamaldags sálfræðipyndingarnar? Bara hótanir um eitthvað líkamlegt með George Micheal í fullu blasti hægra megin og Wojciech Kilar við vinstra. Tom Waits handan við hornið. Diskóljós og diskókúla, dansandi gógópíur og/eða hálfnaktir playgirlsjómenn. Og sýra í drykknum. Ef það kemur ekkert útúr manninum þá, þá er klárt að hann hefur ekkert gert eða sé kung-fuvanur sýrunni. Veita manninum síðan skyndilega lækni- og sálfræðiaðstoð ef engar eru upplýsingarnar, stöðva virknina með súrmjólk og rjóma, veita huggunarorð ef trippið var slæmt o biðjast afsökunar og sömuleiðs ætti ríkið að borga tughundruði þúsunda króna í skaðabætur og láta einhvern segja svo af sér fyrir og ráða hann einhverstaðar annarstaðar innann ríkisfjölskyldufyrirtækisins.

En samt. Varla kallast það pynting. Kallast það ekki bara að fara á djemmmiið! Er einhver að fara fremja hryðjuverk þegar verið er að fara á dhjeeemmmiiiððð! Vúhúú! Djaaammmið! Meina, hvort er það hryðjuverk eða DJAAAAAAAMMMMEEEEEHÐÐ!

En hvað ef viðkomandi drekkur ekki? Bjóða eitthvað annað!! Bara einsog þessir tugi pokabera sem maður sá liggjandi upp við húsvegg í Amsterdam fyrir nokkrum árum að kyrja "Kókaín, exstassí, ellessdí, heróín?" íkæddir gallabuxum og allir í mismunandi skítugum bol.

Úff, sem mun hugsanlega á einhverjum tímapunkti leiða til einhverskonar vangaveltna um ólöglega og vafasama vímugjafa, þó í þessu tilfelli eitthvað annað en kannabis, t.a.m. amfetamín. Nú, eða kókaín, MDMA, LSD og ofskynjunarsveppi. En bíðum með heróínið og krakkið, það er nú á frekar gráu svæði, álíka vanabindandi og nikótínið en máske aðeins hættulegra. Lögleiða, afglæpa og selja í apótekum, vínbúðinni eða þartilgerðum SOMA-sjoppum.

En er þá ekki töluverð hætta að hálft djammliðið verði að óforbetranlegum fíkniefnasjúklingum? Jú, ef við reiknum með því að þetta djammlið sé atvinnulaust skítapakk. Hvað ef liðið væru nú í vinnu? Þá ættu líkurnar að minnka, nema það vinni við að djammmaahhhh! En þá er það orðinn atvinna og þ.a.l. ekkert rangt við það. Atvinnudjammmarrri!

Er þá svarið þá á þá leið að vissulega er hægt að réttlæta pyntingar, ef pyntingar væri bara djeeemmmmiiiððð? Það virðist vera. En þó ekki:

Löggæslan ætti samt vera farin átta sig á því að flest öll þau hryðjuverk og skemmdarverk sem hafa verið framin nýlega útum hinn gjörvalla heim eru verk frústreraða djammara sem fá ekki almennilegt og hreint efni, en enda alltaf með blóðnasir, eða atvinnuhippa sem þurfa að eyða næstum 35þúsund króna á mánuði í kannabis ef aðgengi er gott og paranoja lítil. Enda eru þessi hryðjuverk ekkert annað en lélegt grín sem fór úrskeiðis. Einhverjir fullir háskólanemar í gömlum reinsj róver sem keyra á flugstöð, hardíharhar. Verst þeir skulu vera svona dökkir á hörund. Og hvað er þetta? Bensínbrúsar bílnum? Ef þeir hefðu notað þetta til að gera sprengjur þá hefði verið smá vandamál, seisei.

Enginn meiddist þó mikið.

Vissulega mun neysla fyrrtalda vímugjafa eitthvað breytastEn þá fellur sú kenning um sjálft sig, ef djammarar eru hryðjaverkamenn hví þá að stuðla að lífsháttum djammara ef þeir ætla bara að keyra á hús og skemma eignir? Nema að hægt sé að halda djömmurunum ánægðum með góðu aðgengi að öðrum vímugjöfum en alkahól og sígarettur og vitaskuld ódýrum leigubílum. Ef það væri bara lítillega breytt löggjöfinn í kringum djammara þá ætti vandamálin sem fylgja djamminu hugsanlega að minnka. En það er nú bara einsog með margt annað sem kemur á markaðinn hér á landi, þetta venst. Hefur einhvern tímann verið gerð alminilega könnun á neysu íslendinga á vafasömum vímugjöfum. Þarf að athuga það.

En hvað með þessa bandbrjáluðu trúarnöttaraeingyðistalíbana? Er altíkei að pynta soleiðis? Ja... með djammmmiiiimarrr!

Ég hef nú í rúmlega fjögur ár vælt, tuðað og suðað með reglulegu millibili um mín lífsins vandamál og önnur málefni á nokkrum mismunandi netheimilsföngum sem hægt er að finna í hinum gríðarstóra vefheimi. Til að mynda þá er hægt að finna hér á þessum tiltekna stað, á þessum degi, næstum ársbyrgðir af allskonar nettu gaspri sem ég hef skilið eftir mig og ég viðurkenni, með hógværð þó, að stundum hef ég beinlínis verið stoltur yfir þeim ritafrekum sem ég hef galdrað fram, máske er þetta keimlíkt því gríðarlega stolti og einhver fær eftir að hafa spanderað tíu ár af ævi sinni í að ná því merka afreki að safna naflakuski í heila 200 ml pastasósuplastkrukku. Ansi magnað, en til hvers? Er þetta eitthvað sem maður mundi sýna hugsanlegum óuppkomnum börnum í framtíðinni við fyrsta tækifæri og segja eitthvað á þessa leið "Þetta tókst mér!" afar hreykin í tón og svip? Það eina sem maður mundi af öllum líkindum fá til baka væri tómlegt augnaráð og kaldhæðnislegt glottandvarp "vá, það... er...nú aldeilis minn kæri".

Ég á það til að horfa á þetta með nettum kímnisvip, ygli brúnum og, ef ég er í hátíðarskapi, rétt skríki "Mikil ósköp," og jafnvel bæti um betur og kem mér á óvart og fussa "seiseijá." Ætli ég geti skilið meira svona eftir mig í þónokkur ár í viðbót? Það er aldrei að vita. En ætli maður verði ekki að fara í hina alþekktu naflaskoðun og rausa allverulega til að svara fyrstu spurningunni, til hvers? Til hvers, svo maður sletti eilítið, að blogga?

Þessi tjáningarþörf hefur veitt mér ákveðna sjálfsfróun, stöku sinnum hefur mér liðið betur yfir að tala um einstök málefni, í nokkur skipti fengið nett samviskubit yfir skvaldrinu. En þó er þetta aðallega bara æfing í stílbragði, ritvinnslu, stafsetningu og fleiri rittengdum málfræðum, þannig að ég læri eitthvað af þessu, sérstaklega þegar aðiljar benda mér á það sem misjafnt eða illa fer í skrifum mínum. Það er þó sjaldan sem það kemur fyrir en oftast kærkomið. En vitaskuld er þetta mest allt bara andlaust gaspur um ekki neitt.

Það er nefnilega svo að ég lít ekkert svo á að ég hafi neitt merkilegt fram að færa, ekkert sem ætti að stuða einhvern eða stuðla að einhverskonar heimsfriði. Máske smá betri tíð og einhver blóm í haga í smástund fyrir þá 30-50 manns sem reglulega renna yfir síður þessara vefbók. En ég er ekkert vongóður að sú eru áhrifin, því mig grunar hvað sumt fólk almennt er orðið, ekki beint ónæmt eða tilfinningalaust, frekar að lítið sem ekkert komi þau á óvart. Ekki beint alveg sama, en töluvert nálægt því. Áhuga- og semi- stefnulaust. Vilja heimsfrið, en þarf ekki að brjóta nokkur egg? Eh... æji hverjum er ekki fokking sama...?-attitjúd.

Sumt fólk, ekki allt. Enda má ekki al- eða staðhæfa, jafnvel þó það sé satt, þá er maður stórhættulegur, bókstafstrúaður öfgamaður samkvæmt hógværa öfgaáróðursliðinu. Að segja að guð sé ekki til, ef maður tekur vinsælt og [öööh...] handahófskennt dæmi, mun ala af sér hógvært hatur og þjóðlega útskúfun.

Að segja hraðatmarkanir og sektanir mættu fara athuga með tilliti til reynslu og aldurs bílstjóra gæti gert mann að ökuníðingi og bandbrjáluðum leigubílstjóra dauðans sem ekur yfir börn og barnavagna og óléttar konur ef þær eru nálægt.

Að segja að neysla vafasamra vímugjafa ætti að vera löglegt, gert að heilbrigðismáli og leyft fólki að ákveða uppá sitt eigið einsdæmi samkvæmt þeim hlutlausu upplýsingum sem liggja á borði hvort það treysti sér í að stýra sinni eigin neyslumenningu sjálft gerir mann sjálfsögðu að hinum argasta dópista, dólg og dusilmenni sem reynir að réttlæta dauðsmannseiturneyslu með rökum. Ekki bara það, heldur er hann fífl, ógeð og ræfill.

Það skal sko ekki slakað á í stríðinu gegn eiturlyfjum, allar aðrar vangaveltur eru vonlausar aðferðir til að dreifa umræðunnu á dreif er varðar hvað þetta er allt saman stórhættulegt og það má ekki draga úr þessum leðjuslagi, að þetta sé notað í lækningaskyni er beinlínis firra og skal drekkt í því níkótíneiturtjörurassgati sem það var dregið uppúr. Þetta eru glæpamenn sem neyta maríjúana og eru á góðri leið að verða sprautafíklar. Það á bara að taka ´etta og skjóta ´etta. Garglblargl, ó æska landsis fölnar... blergglerb... ísland á leið til andskotans... florglgurgle. Og vitaskuld fleiri röklegir smellir frá poppurunum í Góðtemplarareglunni og vitaskuld óskiljanlegt raus frá hinum elliæra alzheimer- og blóðtappasjúklingi Svavari Sigurðssyni.

Fyrir mig þarf alveg töluvert mikið til að ég verði uppnuminn af einhverju, t.d. rithöfundi, tónlistarmanni, hugmyndafræði, kvikmyndir, myndmennt og fleira, hugmyndir af póst-apókalíptískum heimsendum, ferðalosti og ást og fleiri tilfinningar er varir máske í nokkra daga til nokkrar vikur núorðið. Eitt sinn voru það nokkrir mánuðir, jafnvel fleiri ár.

En áður en ég held áfram með mig, þá ætla ég aðeins að elta þennan þráð sem ég hef töluvert velt vöngum yfir, en það er það sem Flosi Ólafsson spáði fyrir um 25 árum síðan:

"Og sannið til, pennaleti landsmanna
mun hverfa einsog dögg fyrir sólu."

Það er þvílík ósköp hvað fólk þarf að tjá sig. Ég meira segja skrifaði skítsæmilega ritgerð, í einni af mínu fáu tilraunum til "æðri" menntunar, fyrir örfáum árum þar sem ég fjallaði lítillega um þetta, þar sem ég vangavelti mér uppúr því hvað tjáningarpínan hefur vaxið fiskur um hrygg undanfarin 150-200 ár eða svo. (Það sem ég sé allramest eftir í þeirri ritgerð er að hafa í kjánaskap mínum haldið að Óli Gneisti héti í raun Ólafur Gneisti (sorrí Óli Gneisti, ég vona að mér fyrigefist þessi glæfralegu mistök að álykta svona allhrapallega)).

Ég rétt svo skautaði yfir öll þau ósköp af innlendu vefbókum og -ritum sem finnast, varla að ég hafi skautað, ég íklæddist 1000 kílómetra gönguskóna og tiplaði allhratt yfir þá kvos af rausi sem innlent tungumál hefur uppá að bjóða. Ég þorði varla útí blett af hinum karabíska og blágræna hafsjó er hersing af hvíthákörlum halda sér sem er barnaland.is, rétt svo skimaði af hræðslu í gegnum greinar deiglunnar og gapaði af undrun yfir hinni stórsködduðu -og hættulegu og mongóþroskó heimsku sem sumir illa gefnir kjánar skilja eftir sig einsog þriggja daga fyllerísdelirium-þvinnku-lortur útá miðju gólfi.

Svo maður haldi aftur af sér í alhæfingum og staðhæfingum þá er ég alls ekki að segja allir sem skrifa á netið séu heilalamaðir fávitar sem kunna varla að mynda heila setningu eða að þessar tvær heimasíður séu stúfullar af hatri, heimsku og hrokafullum tilsvörum auðvirðilegum og forpúkuðum prumphala eða hvað þá að ég sé að setja sjálfan mig á einhvern vitsmunalegan stall sem ætti að vera sú viðmiðun sem allir melluritfærir einstaklingar ættu að líta upp til og tileinka sér. Alls ekki. Ekki nálægt því. Það eru til svo miklu betri og beittari pennar en ég sem með góðri taktík og þolinmæði geta fengið hina indælustu og ansi óvitlausa einstaklinga til að æla útúr sér hina mestu óvitrænu rasisma- og helgislepju.

Ég er aðeins að velta vöngum er varðar áhrif og/eða áhrifaleysi aðiljana sem eitthvað kunna á tölvur, hafa aðgang að internetinu og auðvitað þol og dug til að skrifa. Það hafa kannski ekki allir eitthvað að segja, en það er alveg plentífúl af pakki sem hefur eitthvað segja, þó það sé ekki annað en stafræn hráka og allskyns svívirðingar. Það er þó oftast fólkið sem er frekar ungt og/eða telur að internetið er einn stór leikvöllur þar sem allt má. Síðan eru þeir sem hafa áttað sig á hvað þetta skrímsli er og vita hvernig skal halda því rólegu og hvernig skal styggja það svo það glefsi í fingurnar á þér. Það er nefnilega ekkert svo ægilega ólíklegt að það sem maður skrifa nú mun síðar meir koma og minna á sig með kvalarfullum ellegar þægilegum hætti á einn eða annan hátt.

Einnig er svo spurning hvort að þessi tækni sé að gera okkur óhæf í almennum samskiptum, gæti farið svo að fólk mundi á einhverjum tilteknum tímapunkti í tiltölulegri nákomnri framtíð byrji að tala í lolcatz? Það er nefnilega aldrei að vita, það gæti vel verið að það sé þegar hafið hjá vissum menningarkimum í Bandaríkjunum og sumstaðar í austur-Evrópu. Til að mynda er maður þegar byrjaður að nota ógó, þroskó, mongó, sí, kvei, bra, ble, nák, bjó og viðlíka afbakanir á góðum og gildum ízlenskum orðum.

"Ógó flot´r bíll mar!"
"Þroskóflot´err!"
"Algj´rtmngó!"
"Át´sí´o´kvei?"
"J´bra´bíd"
"Kei!"
"Fá´bjó?!"
"Nák!"

Hvert hafa litið, litir og litlir lífsins sólarljósi lífsýnum gatað. Glatað. Eða eikvah. Nák.

Tökum til að mynda eitt gífurlega stórvaxið vandamál. Ekki fyrir svo löngu síðan, nema maður líti stundum á hina nýafstöðnu mann- og kvenkynssögu með fölbleikum bjarma um hvað sumt þá var aðeins rétt rúmlega betra en það er nú, þá er með ólíkindum að með öllum þessum fjölmörgu fjölmiðlum, þó sérstaklega veraldarvefurinn og þau tól sem fylgja, hvað það skín í gegn hvað við erum nokkuð áhrifalaus.

Eitt gott, skýrt og nýlegt dæmi um áhrifaleysi: George W. Bush
Eitt gott, skýrt og sambærilegt dæmi um áhrif: Richard M. Nixon
Eitt gott, skýrt og sambærilegt gamalt dæmi til viðmiðunar: Augusto Pinochet

Maður hefði haldið að miðað við hversu mikð skandölum og vandamálum er grafið upp þá virðast það ekki skipta neinu máli, enda er það vitað mál að "það er ekki hægt að trúa neinu sem stendur á internetinu!"

Ha? Fjöldamorð í Darfúr? Sófokkingvatt! Frelsiskerðing í mekka frelsisins? Ég var að enda við að kúka á mig! Gífurleg mengun sem gæti haft áhrif á allt lífríki jarðar nema kannski þurrasta stað á jörðu ? Meira klám!

Mér finnst einfaldlega merkilegt hvað netið virðist gefa mörgum mikla og freudíska-kynóra fróun en gerir það sömuleiðis algjörlega getulaust, að svo virðist. Hvað veit ég? Ég heng tímunum saman fyrir framan tölvuskjáinn og verð lítið vitrari.

"Ef svo einkennilega skyldi vilja til að það stagl sem ég lærði í skóla sé enn kennt undir því yfirskini að verið sé að kenna fólki að tjá sig í skrifuðum texta, þá skora ég hér með á alla nemendur að einbeita sér að því að læra ekki það sem í bókunum stendur, og ennfremur á alla kennara að hvetja nemendur sína til að kasta gömlum málfræði- og setningarfræðikreddubókum á eld, en leggja sig síðan fram við að skrifa frá eigin brjósti þar sem hugurinn býður á einfaldan skiljanlegan hátt, þar sem kommur eru bara settar þar sem ammni finnst þær þurfi að vera, stór stafur aðeins þar sem manni finnst þær tilheyra, en upsílon þar sem okkur finnst gaman að hafa skrítna stafi.
  Og sannið til, pennaleti landsmanna mun hverfa einsog dögg fyrir sólu.
[...]
  Ég segi nú bara:
Las ég mér til menntunar
margan doðrant vænan,
en lærdómsríkust lesning var
Litla gula hænan."

Svo mælti Flosi Ólafsson í Í Kvosinni : Æskuminningar og bersöglismál (b. 46-47) árið 1982. Og nú, 25 árum síðar, höfum við moggabloggið og kvös af sjálfskipuðum sérfræðingum, kverúlöntum og besservissum. 

Ég tók þá ákvörðun rétt fyrir byrjun síðasta árs að skipta um banka eftir sæmielga einlægt sölupitsj einhvers sölumanns bankans sem lagði leið sína um hávetur hingað til Hafnar. Hann vippar út ýmsum blöðum og fettar og malar um hvað þessi tiltekni banki er ógó mega frábó ýktzó og ég skrifa undir þessi blöð og glugga í gegnum smá letrið. Þessi maður, Svanur sölumaður, ábyrgist það að þetta muni ekki taka langan tíma. Meðal þessa sem ég samþykkti var einhver sparnaðarsjóður, að tekið væri af reikningunum x mikið og lagt inná einhvern ávöxtunarsjóð og eftir y langan tíma yrði útkoman hamingja og gleði.

Það tók ekki langan tíma að fá kortin, en það liðu næstum tveir eða þrír mánuðir þar til viðskiptin mín hjá Glitni var formlega lokið. Vitaksuld lendir maður í allskonar misgóðum , þó aðallega pínlegum, fjárhagslegum ævintýrum, launin fara eitthvert annað, ég að vinna hjá einhverjum hlæjandi mongólíta sem taldi það stórvirki og mikið afrek í byrjun hvers mánaðar að borga mér skít og kanill í laun. Máske var ég með einfeldingslegt traust til tækni- og tölvu- og almenna kunnáttu bankastarfsmanna. Mér var nefnilega talið trú um það að þessi vipskiptaskipti mundu ganga snuðrulaust fyrir sig, að allt mundi renna ljúft og sætt í gegn og það viðskiptaháttalag sem ég hafði við Glitni, svona litlir hlutir einsog að borga sjálfkrafa ýmsar greiðslur og svona smotterí mundi einnig vera copy/paste. Hlutir sem ég hafði ekki þurft að hafa áhyggjur af. Fram að þessu.

Það er nefnilega magnað hvað það "týndist" margt í þessum viðskiptum og það er beinlínis óþægilegt þegar það rennur upp fyrir manni að þetta góðviljaða fólk sem starfar hjá þessu ansi stóra fyrirtæki eru sumir hverjir gjörsamlega óhæf í sínu starfi; bleðilinn um ávöxtunarsjóðin kannaðist ekki nokkur maður við, afborgunin af láninu kom einsog haugur af dauðum köttum af himnum fyrir þau og, mín mestu fjárhagslegu mistök, aldrei var borgað af VISA-kortinu og annað smálegt í sem í langtíma kemur sér ansi illa fyrir mann sem er þjakaður af krónískri fátækt, lélegum launum (þó skárri en hjá sjálfsumglaða skrítlugerpinu) og yfirdráttarheimild. Ég get nefnilega orðið svo einfaldur að ég virkilega held stundum að þetta fólk sé að vinna fyrir mig, þegar sannleikurinn virðist vera sá að bankanum mínum er sama um mig.

Málið með yfirdráttarheimild er að maður verður að sækja um það aftur eftir einhvern tíma, og ég þurfti að sjálfsögðu að gera það í dag. Kampakátur hringi ég úr vinnunni milli klukkan 14-15 í bankann og bið um að bæta úr þessum fjárhagsvandræðum mínum. Loks þegar vinnutíminn er liðinn hugðist ég gera mér ágætan dag með því að kaup hálfpakk af túborg í hálfslíters dósum til að stinga í kælirinn og sötra yfir vídjó og sígó. Þegar kortinu er rennt góðlátlega í gegn kemur hið andstyggilega heimildarleysi frá posanum. Ég bið vinsamlegast um að renna þessu í gegn aftur, en enginn er heimildinn.

Svo ég hringi, og þá lendir maður í röð símaatvika sem maður einfaldlega skilur ekki, það að ég hafi hringt fyrr um daginn þýðir að það þurfi að leita af þeim starfsmanni sem tók við þeirri pöntun og senda rafbréf, ég er beðinn um að hringja eftir hálftíma. Í vonleysi mínu gleymdi ég náttúrulega að biðja viðkomandi um nafn, en ég hringi eftir rúman hálftíma og tjái mig um mín vandræði. Mér er þá sagt að þar sem öll útibúin eru lokuð og enginn svarar þá er alveg ómögulegt að bæta úr þessu og ég beðinn um að biðja um þetta á morgunn. "Þetta er afleitt" segji ég, og mig langaði ægilega mikið til að hella mér yfir þessa starfskonu um hverskonar bjánaþjónustu er verið að veita manni. En ég hélt aftur af mér með herkjum. Klukkan var þá tíu mínútur í fimm.

Ég hringi í eitt beint númer í aðaútibú bankans, þar er svarað og ég tjái mig um vandræði mín og viðkomandi segir beinlínis "Ekkert mál, reddum þessu" og vóila! málinu reddað. En kannski er ég ekki nógu vel að mér í the arcane ways of modern banking nema að samskipti milli útibúa séu gerð með bréfdúfum, morsi og reykmerkjum þá hélt ég að með Kaupþing sé með svokallað tölvukerfi sem kennt er við veraldarvef og internet, þ.e. að notast er við sama hugbúnaðinn. En hvað veit ég?

Í stuttu máli; ég beinlínis sé eftir að hafa skipt um banka.