Mikið rosalega er tónlistin úr Bram Stoker´s Dracula, í leikstjórn Francis Ford Coppola með  þeim Gary Oldman, Winona Ryder, Keanu Reeves og Anthony Hopkins í aðalhlutverki, alveg gífurlega mahafakking góð!

En titillinn á þessari færslu er einatt nafnið á tónskáldinu sem tók að sér að semja, útsetja og stjórna tónlistinni og hún er nær óaðfinnanleg. En, einsog með aðra afar góða  og vel heppnaða kvikmyndatónlist, sem í þessu tilfelli er Dune eftir Toto, þá er það mér hulinn ráðgáta af hverju Annie Lennox er í lokin á þessari rómantísku hrollvekjutónlist! Hún gjörsamlega skemmir alla stemmingu, hellir bensíni yfir, kveikir í og slekkur með köfnunarefni.

Það voru margir góðir tímar sem fór í að hlusta á Dracula og Dune til að lifa sig inní spilun á Risk með góðum félögum.

Ég vona svo innilega að Lýðheilsustöð í krafti ríkistjórnarinnar taki ekki uppá viðlíka áróðursauglýsingar gegn kannabis og öðrum vímuefnum (alkahól þar með talið) og er í gangi í Bandalagi Norður-Ameríku þessa dagana. Í fyrsta lagi þá er kostnaðurinn af þessari auglýsingaherferð, er kallast Above the Influence , tæplega 130 milljón bandaríkjadali (8 og hálfur milljarðu ísl. krónur) og í öðru lagi þá virðast þeir aðilar sem sömdu þessar auglýsingar vera á mun öflugri vímugjöfum en maríjúana, máske dópi sem er synðesæsað af CIA, og í þriðja lagi, einsog bent er á í þessari grein hérna, þá hafa svona herferðir sama sem engin áhrif á neysluvenjur unglinga þegar kemur að áfengi, tóbaki og maríjúana og virðast í raun hafa þveröfug áhrif ef marka má niðurstöður rannsókna sem þverpólítisk stofnun innan bandaríska ríkisins stóð fyrir.

Í alvöru, hvað í ósköpunum er þetta? Og hvernig á þetta að hafa fælandi áhrif?

Það er töluverður munur á því að fræða fólk og að hræða fólk. Og þessar ógislega kúl og edjsí auglýsingar hræða mig, því ef þetta er fræðslan þá er ekki langt í framtíðarsýn Mike Judge.

Það er nefnilega hægt að ræða þessi mál af alvöru og án einhvers tilfinningahita. Þrátt fyrir það að einhver einstaklingur hefur gert lífið sitt og sína nánustu leitt með vímuefnanotkun, þýðir ekki að það sé ætíð útkoman hjá þeim sem neyta ólöglega vímugjafa. Í barnaskap er hægt að telja upp allskyns neysluvörur og hluti sem hafa gert fólki lífið leitt t.d. bílar, áfengi, tóbak, sykur, súkkulaði, sjónvarp, internet, hlutverkaspil, skólar, vinna og peningar, en það er augljóst að það er ekki verið gera drög að því að banna þessa hluti og þrátt fyrir það að sumir nota og neyta þessa fyrrtalda handahófskenndu hluti í óhófi þá eru vel flestir sem kunna að gæta sér hófs. Fólk er ekki fífl þó það geti hagað sér svoleiðis.

Jæja, einsog skáldin kveða, þegar maður hefur ekkert að segja, hví ekki að blogga um það?

Nú er vika liðin frá því að maður ákvað að taka pásu á áfengismálum og einnig að gera þá heiðarlegu tilraun að hætta að reykja. Hef ekki hætt að reykja, eftir tæpa fjóra eða fimm nær reyklausa daga, þá stóðst ég ekki þá ljúffengu freistingu að byrja á þessum glæsilega lífstíl á ný, eða eitthvað  svoleiðis.

Hef ekki hætt að drekka, en hef samt ekki fengið mér sopa síðan á laugardaginn 18. ágúst. Magnað afrek það, seisei já. Ef ég fer ekkert frá Höfn í næsta mánuði, þá gæti vel farið svo að maður haldi þessum ósóma áfram, en ef ekki þá er aldrei að vita hvað maður geri og í hvaða röð, máske verður það einhvern megin á þessa leið: kaffi-> sígaretta-> krakk-> áfengi-> fleiri sígarettur og meira kaffi-> spítt-> red bull í vodka-> arabískt kaffi-> LSD-> heóín-> þrefaldan espresso-> hass.

Stórhættulegt þetta kaffi, en mæli eindregið með því á fylleríum. Eftir rúma kippu af bjór, t.d. og maður er dálítið slompaður, þá er um að gera að fá sér nokkra kaffibolla og fá sér svo aðra kippu, og maður verður skrallandi langt fram eftir morgni. Hver þarf metamfetamín þegar maður hefur kaffi? En samt, kaffið, þetta er sannkallað gateway-dóp og djammvopn, það er ekki langt í teið ef maður er á annað borð orðinn háður koffín.

Ef hin virkilega og barnalega ástæða fyrir því að taka kæliskápinn úr sambandi í Vínbúðinni á Austurstræti var til að fæla burt utangarðsmenn, róna og annað ógæfufólk frá miðbænum þá hefur það augljóslega ekki virkað og einnig eru dúettin Villi og Gomer Pyle gjörsamlega úti að skíta ef þeir telja að svona lausnir leysi eitthvað vandamál.

Hér er lausnin, hin eina lausn: Opna Keisarann aftur (eða í því minnsta sambærilegan stað)! Finna eitthvað verulega sjabbí svæði rétt fyrir utan miðbæjinn (enda er ekkert að því að hafa róna ráfandi um götur Reykjavíkur, gefur smáborginni ágætis blæbrigði og stórborgarabrag) og opna skítapöbb sem væri ríkisrekin í þokkabót. Ríkisrekið rónabæli mundi án efa ekki vera dýrt í rekstri.

Máske ekki jafnmikill senseisjónalismi og er Bubbi féll, en samt, eftir aðdáunarverða tilraun til þess að leggja tóbakið á hilluna þá stóðst maður ekki freistinguna og verslaði sér pakka og hóf reykingarnar á ný.

En ég reyndi og mun reyna á ný, eða öllu heldur, einsog meistari Jóda mundi orða það, "Gerðu eða gerðu ekki, það er ekkert reyna!"

Hef ekki gert neinar vísindalegar rannsóknir á þetta, en það virðist vera einhver fylgni þess að því lengra sem líður frá áfengisdrykkju og almennt fyllerí af minni hálfu því tíðari og ríkulegri verða hátæknihugveitufærslurnar.

Þetta er t.a.m. sjötta færslan mín á þessum degi. Magnað sjisnitt.

Vona að veðrið verði voða gott á næstu vikum, það góð að uppskeran gleðji og fokka hugarfylgnsi mín og annarra.

Forstjóri ríkiskirkjunnar Karl Sigurbjörnsson (einnig þekktur sem ónefndur biskup einhvers trúfélags) er sérvitur með eindæmum. Ekki nægir fyrir kjeppz að vera forsvarsmaður stærsta hindurvitaklúbbs á landinu heldur þarf einnig að nota aðeins öðruvísi orðalag um háttalag hundsins.

Eitt það einkennilegasta sem ég rak augun í er ég las smábæjarritið Eystrahorn í síðustu viku var fyrirsögnin "Biskup vísiterar Bjarnarnessóknarbleble"eða álíka. Ég varð hvumsa. Íslenskan hjá mér er ef til vill ekkert í kalíber við þá bestu, ég sletti einsog moðerfokker og sjitta líkt og tjeppz með kreppz. En þegar ég fer í heimsókn eitthvert, þá heimsæki ég fólk. En biskup, onei, hann vísiterar.

Vissulega er hugsanlegt að þetta sé orð sem notað er yfir háheilagar heimsóknir biskups sem rekja má alveg hundruði ára aftur í tímann þegar Ísland var undir stjórn konungsveldi Dana en því miður, fyrir mig í það minnsta, þá er þetta bara svo heimskulegt.

Er það eitthvað meira sem þetta fáránlega embætti latínuvæðir eða anglósaxar fyrir einhverjar spes kjólauppákomur? Kólonerar Karl í klósettið? Úrínerar hann? Klóðar hann sig í fötin? Pedófílar hann barnaefni?

Fokking rugl.

Ég, sem áhugamaður um gáfaða, góða og skemmtilega penna, hreinlega hata þegar gáfaðir, góðir og skemmtilegir pennar hætta að skrifa í óákveðinn tíma. Taka hálfgerðann Maddox á þetta, en sá maður er einn af þessum afar bráðgáfuðu, -góðu og -skemmtilegu pennum sem í síðari ár hefur minnkað færslufjöldann sinn í 4-5 á ári sökum hroka. Það má vera að það sé mikill vinna fólginn í því að hamra á nokkra takka svo útkoman verða læsileg orð í tiltekinni röð svo útkoman er glettilegar setningar sem fær mann til að hjala og slefa af kæti. En komðefokkonn!

Höfn var eða er þekkt sem "slagsmálabærinn" sökum þessa að á árunum 1980-2000 eða þar um bil, var fátt annað gert en að lúskra á utanbæjarliði og innfæddum af hvaða fávitaástæðum sem er. Bara berja, berja, berja.

Þeir aðiljar sem stóðu mest fyrir barningum bættu á sig nokkur ár og kíló, kvonfang og börn sem leiddi til þess götuhnefaleikunum fór minnkandi þar til að lokum að þeir hættu þessum fíflalátum nær alveg.

Árin liðu og alltaf grisjaðist meir úr þessum vandræðalýð, alltaf urðu æ færri sem sáu um að berja þangað til nú á þessu ári er hægt að telja hnefaleikakjánana á annari hendi, ég heyrt því fleygt fram að þeir séu þrír. Þrír! Áður voru þeir í tugum talið. En svona getur þetta breyst. Og svona, einsog Siggi segir, er nú lífið skrýtið.

En það er önnur kenning er varðar þessa furðulega fjölgun á friðarfuglum á Höfn (hvort þetta hefur dreifst um gjörvalla landsbyggðina er ég eigi viss um) en hún er sú að þeir aðiljar sem ekki giftu sig og eignuðust börn héldu áfram sinum drykkjuskap og andstyggðarháttum en fluttu bara til Reykjavíkur og stunda vandræðin þar frekar en hér.

Það er stundum sem maður kinkar kolli við aðgerðum stjórnvalda, svona "þetta er nú ágætt"viðhorf við ýmsum aðgerðum. En það er ekki lengi að líða þar til kjánahrollurinn leikur um líkamann og leiðir uppí heila að maður fær skyndilegt skammhlaup sem er þess valdandi að maður gleymir því ágæta sem yfirvaldið leiðir af sér.

Frítt í strætó fyrir háskóla- og framhaldskólanema á höfuðborgarsvæðinu er ansi góð byrjun á að frítt verði í strætó fyrir alla. En ef mótvægið er að fjölga stöðumælum þá eru bæjar- og borgaryfirvöld strax búin að missa þetta goodwill sem þau fengu. Bara frítt í strætó og láta þar við sitja, ekki nóg að akandi nemendur fylla göturnar í kringum skólan auk þess gefur þetta sumum óstýrilátum nemendum eina löglega afsökun í viðbót til að fara úr tíma í tíma og ótíma "Æi, sjitt, ég þarf að skjótast til að setja í stöðumælinn!"

Dúettinn Villi og Bjössi eru gaurar sem eru svo gjörsamlega að skíta á sig af stjórnmálum. Lögreglustjórinn skrifar um drykkjuvandamál í borginni og lausninn er fólginn í því að taka kælinn í Vínbúðinni á Austurstræti úr sambandi. Afsakið, en vatt ðe fokk? Svo sá ég einhverstaðar fyrirsögnina "Vilja Vínbúðina burt úr miðbænum", en ég man ekki hvar. Hvernig á það redda málunum?

ÉG vildi nú ekki falla í þá gryfju í sambandi við drykkjulætin í miðbæ Reykjavíkur með því að segja að svona hefur þetta alltaf verið, en það er nú bara það að þetta hefur verið svona alveg assgoti lengi. Ár eftir ár er talað um skrílslæti og ofbeldi og ár eftir ár eru einstaklingar á aldrinum 30-50 að segja að ástandið er ekkert svo ósvipað þegar þau voru á sínum ungdrykkjuárum.

Lausnin felst alveg örugglega ekki því að breyta lögunum þannig að öll strollan er rekin útúr öllum skemmtistöðum klukkan 3 eða 4 um morguninn, hækka áfengisverðið, eða hafa áfengiskömmtunarmiða, gera lögregluna mjög sýnilega, bæta við fleiri myndavélum og fleiri álíka gáfulegar aðgerðir, þá er alveg eins líklegt að lögreglan þurfi að mæta í múgsefjunarbúningum með táragas og gúmmíkylfur aðra hvora helgi. Ein langtímalausn er náttúrulega fræðsla og forvarnir.

Lögreglan, borgaryfirvöld, forsvarsmenn skemmtistaða og fleiri sem að málinu standa, jafnvel skella inn félagsfræðingum, sálfræðingum og annað háskólamenntað fólk (en enga presta takk) og ættu einfaldlega mæla sér mót og ræða málin í ró og næði, komast að einhverri haldbærri niðurstöðu áður en rokið er til fjölmiðla með töfra- og skyndilausnir. 

Það er nefnilega einkennilegt við íslensk stjórnmál að allar lausnir eru skyndilausnir.

Reykingar og afglöp
Tökum annað ágætis dæmi um kjánaskap. Þann 1. júní sl. voru samþykkt lög sem bönnuðu reykingar á veitinga- og skemmtistöðum. Ég sem reykingarmaður (sem verður hugsanlega fyrrum) tók þessu fagnandi vitandi það að reykingar í lokuðu rými með vínanda leikandi um leiðir til ömrulegra eftirkasta daginn eftir. Þetta þekkja menn, þó svo að fólk tengir það ekkert endilega við reykingarnar. Eftir bannið hafa flestir, ef ekki allir, sem ég þekki lýst einhverskonar ánægju með þetta fyrirkomulag og einnig lýst yfir aðdáun á þessari pólítiskri útsjónarsemi að samþykkja lögin í byrjun sumarsins í staðinn fyrir t.d. desember.

Að reykja úti er nú orðið svo geðgróið landanum að þetta er einfaldlega orðið sjálfsagt að skjótast útí smók. Vissulega eru tuðandi raddir, en það er saklaust og oftast rakalaust tuð að það ber ekki að taka alvarlega.

En nú er orðinn töluverð hætta að þetta tuð verði háværari og í raun reiðari að það endi með ógnaröskri og látum, því nú vilja yfirvöld endilega taka í lurginn á þessum reykingarmönnum sem eru fyrir framan skemmtistaði að reykja með drykk í hönd fyrir, haldiði ykkur fast, að vera með drykk í hönd (og ef það er ekki nóg, þá geta yfirvöld alltaf hent "ölvun á almanafæri" í kaupbæti) og í leiðinni sekta veitinga- og skemmtistaði fyrir að hleypa reykingarfólki út með drykk í hönd. Ekki veit ég almennilega ástæðuna fyrir þessu, en mig grunar að gamla góða undraklisjan að "vernda börnin" eigi einhvern fáránlegan þátt í þessu athæfi.

Það var vel tekið í reykingarbannið, af öllum aðilum. Vissulega voru óánægjuraddir, en þær raddir voru bara ekki nógu rökfastar til að halda hlífiskildi yfir rétt reykingarmannsins að blása sínum koltvísíringi, viðbjóði og nanóvott af blásýru yfir saklausan drykkjulýðinn á ölstofum landsins.

Þetta eru samt furðulegar mótvægisaðgerðir, að banna eitt og banna það meira. Ef vandamálið við reykingarbannið af hálfu yfirvaldsins séu eftirtalin;
1) drykkjulæti,
2) sóðaskapur,
3) reykingar,
þá skal bara gjöra svo vel og afnema lögin, einsog riddarar reykingarnar vilja, eða einfaldlega rýmka þau. Hvernig?

Mér skilst að í Svíþjóð og í Danmörku eru lögin þannig að það er bannað að reykja inná veitinga- og skemmtistöðum nema í þartilgerðum assgoti vel loftræstum reykherbergjum. En hvað með starfsmennina? Jú, eftir að staðurinn er lokaður, þá koma starfsmenn eftir nokkra tíma, máske átta tíma, til þess að tæma úr öskubökkunum og taka til.

Þetta er ein leið til að rýmka lögin til að losna við þessi læti sem má að einhverju leyti rekja til reykingarbannsins.

Ég segi nú bara einsog Bill Hicks; mikið rosalega er erfitt að hætta að reykja, það er alveg gífurlega erfitt að hætta að reykja. Hver ein og einasta sígaretta lítur út fyrir að hafa skópuð af guði, ballað af Ésú og sleikt saman með tussunni hennar [Lindsay Lohan]*. *sjúg* *anda frá* *sjúg* *anda frá* Gífurlega er hún girnileg þessi!

Að vísu varð þörfin svo sterk að ég réði ekki við mig seint í gærkvöldi og ballaði eina rettu, þó vantaði mig píkuna hennar Lohan til að sleikja límið svo ég þurfti að láta næga mitt eigið slef (það væri ansi grand að nota píkusafann úr Lohan-lufsunni). Þetta var nokkra vikna, jafnvel nokkra mánaða, gamalt Golden Virginia-tóbak og eftir rettuna þá fékk ég langþráða nikótín-vímu. Það var einkennilega nostalgíukennt.

Ég hef alveg fram að þessu getað tekið mér pásu frá reykingum í nokkra tíma, þ.e. átta tíma meðan ég er í vinnu, viðurkenni þó brot mitt að læðast út í matarhléi og láta fuðra í einum þrjátíu krónum.

Sumum finnst máske rosalega auðvelt að hætta að reykja, þurfa ekki annað en að leggja frá sér reykingaráhöldin og þar með er það búið. En ég hef tvisvar áður gert þá tilraun að hætta þessu og ég var við það að tjúllast eftir einn dag í fyrra skiptið. Í seinna skiptið þá voru það heilir tveir dagar, prófaði meira segja að fá mér bjór og stóðst að kveikja mér í þann daginn, en ekki daginn eftir. Þetta er þó búið að ganga betur núna, lyktarskynið að jafna sig afar hægt eftir áratuga misnotkun.

En samt, fyrir mig er þetta lífstíll. Þegar maður er búinn að venja sig á að fá sér rettu við ýmis tækifæri, t.d. að tala í síma, fá sér bjór, fara út að labba, með kaffinu o.s.frv. þá getur verið erfitt að lóga þessu einsog ketti með hundaæði. Ég er afar geðklofa í þessum efnum, á annað borð vill ég hætta þessu og fara út að skokka eða hjóla, en svo vill ég einnig tilla mér hérna út með pabba mínum með eina skraufþurra sígarettu sjúga á henni af unaði og ást í minnst tíu mínútur og svo fá mér aðra.

Kræst hvað mig langar í eina sígarettu. Sjitturinn titturinn.

*Claudia Schiffer sagði hann nú, en það þarf að uppfæra þetta, og píkan á henni Lohan er nógu assgoti fræg. Síðan má einnig deila um noktun á guð og ésú í þessu, en ég nenni því ekkert.**

**Mikið rosalega verður maður óvinsæll í smábæjum þegar maður deilir um trúarmál að það er ekki eðlilegt. Það er efni í stutta pælingu

Skrifaði ansi langa og ítarlega færslu rétt áðan, en í áfergju minni af interneti þá hef ég augljóslega (fyrir mínum vitum) gert þá færslu af engu með hægri- og vinstrimúsasmelli og hvaðeina tæknivandamál sem fólk fæst við á þessum furðulegu tímum, horfinn útí hið óendanlega tómarúm kjaftæðis og hafís.

En, ég man ýmisleg úr þeirri færslu, en ekki allt. Man að hún var svakalega vel orðuð og skemmtileg. Í raun var hún óaðfinnanleg að það hefði verið lítill sjens fyrir nokkurn einstakling að nuddast eitthvað í mér er varðar röksemdarfærsluna sem átti sér stað í þessari tilteknu færslu. Þetta var frábært stykki og það er mér óskiljanlegt að ég hafi ekki klikkað á ´vista´ hér fyrir neðan þessa hátæknihugveitufærsluinnleggjara áður en í greddu minni vildi ólmur þukla á veraldarvefnum með mínum skítugu fingrum og perralyklaborði.

Máske ég reyni að endurtaka bullið seinna meir, en þetta var samt óttalegt væl er endaði á einhverju viðbjóðslegu loforði eða, öllu heldur, stefnu að verða bitrasti hátæknihugveitari á landinu með ljóðrænar lýsingar á öllu sem ömurlegt er, sérstaklega er varðar mitt frábæra líf.

Þrátt fyrir afar kræsandi fyrirsögn þá vill ég fyrirbyggja eitt; nei, ég var ekki að lenda í hneifaleikum. Það sem ég vill endilega benda á er að ef lesandi virðist vera lenda í einhverjum fisticuffs á einhverjhum tímapunkti þá er um að gera að reikna með því að sá aðili sem ögrar til slagsmála (ég nefnilega reikna með því að þeir aðilar sem lesa þessa hátæknihugveitufærslu er frekar friðsamlegt fólk) býst væntanlega við því að "fórnarlambið" mun verja sig með handleggjum eða ekki neitt. Hér er fagleg ábending:

Sparka í klofið á viðkomandi.

Í alvöru.

Þetta er án efa besta varnartaktík sem til er, hvort sem þú ert kven- eða karlmaður. Ef það eru fleiri en tveir sem vilja ólmir (ég áætla sem svo að árásaraðiljar eru eingöngu karlmenn, enda eru karlmenn líklegri en kvenmenn að efna til slagsmála (þetta er óvéfnengjanleg staðreynd, og ekki einu sinni reyna að efast um það tussurnar ykkar(þrátt fyrir örfá tilfelli af tíkarfæting(en ef svo er að árásaraðiljinn er kvenmaður þá er eflaust mjög sniðugt að sparka í klofið á tussunni, ekki jafn sársaukafullt(eða hvað?))))) ráðast á þig, þá ertu þegar búinn að ná einum niður og, ekki nóg með það, þá ætti hinn punglausi vera kastandi upp fyrir framan þig sem ætti að gefa þér stundarró til að hugsa málið meðan hinir eru hugsi og afar hvumsa yfir því hvað í fokking gerðist.

Um stundarsakir hefur þú vinninginn og þá er tvennt í stöðunni; að hlaupa í burtu eða ,ef adrenalínið er enn flæðandi, að fara í aggresív mód, sýna aðra hvora höndina hátt uppi og gera óttalegt feikmúv með opnum hnefa og svo sparka allduglega í punginn á næsta aðilja. Gefa viðkomandi hnéspark í andlitið og fella hann ef tækifæri gefst, síðan skal einbeita sér að næsta, þ.e. ef einhver er eftir sem hefur ekki áhyggjur af framtíðarfjölskylduáformum. En ef þú átt ekki undakomið auðið og það eru fleiri en þessir tveir eistusprengdir aðiljar liggjandi í valnum þá er þrennt í stöðunni:

1. Berjast einsog moðerfokker
2. Öskra einsog moðerfokker
3. Berjast og öskra einsog moðerfokker

(Að gefast upp einsog aumingji er bara ekki fjórði kostur)

Ef þetta er staðann, þá er útkoman þessi:

1. Þú stendur uppi sem sigurvegari gegn óþjóða- og rumpulýð
2. Aðiljar koma til bjargar
3. Jú ar fokkd.

En, það dregur samt ekki úr mikilvægi þess að sparka í klofið á árásaraðilja. Væntanlega eru til fleiri og hugsanlega betri taktík til að koma sér útúr vandræðum, en ef þú getur ekki talað þér útúr því, þá er klofspark mjög gott. Eiginlega er klofspark það besta í stöðunni.

En vitaskuld verður að vera ansi opið tækifæri fyrir því, en gott fyrir þig að sá aðili sem hefur þá ranghugmynd að hafa yfirhöndina er oftast með klofið opið fyrir góðu, snöggu og afdrifaríku sparki í böllinn. Nýta sér það, enda á fávitinn ekkert betra skilið.

Skemmtið ykkur vel.

Mikið rosalega getur maður verið andstyggilegur á tímum. En það er oftast þegar fólk býður uppá það. Það er að segja þegar að annars manns andstyggilegheit býður uppá að annað fólk er andstyggilegt á móti, sérstaklega when it hits home.

Hvað viðkomandi sagði, man ég ekki glögglega eftir, en það hitti á viðkvæma taug sem reif upp ýmis gömul sár að allt mitt hatur og öll mín reiði beindist gagnvart viðkomandi manneskju. En viðkomandi aðili hafði ekkert með sárin að gera, en var því miður fórnarlamb af mínum andstygðum og ógeði, upphrópunum og nafnakalli. Veit ekki rassgat hvort ég hitti einsaklinginn aftur, ef ekki og ef viðkomandi rambast inná þessa bloggsíðu og þessa tiltekna færslu :

Afsakið. Ég var tiltölulega ölvaður (einsog það sé einhver afsökun) og pirraður, og því miður fyrir þig þá varðst þú (óvart?) fólkið sem snerti afar hárfínt hatur í mínum huga, eitthvað frá því ég var krakki, eitthvað sem situr í manni. Annars er maður frekar ágætlega balansaður gaur, í öllu falli, en það kemur fyrir að maður missir vitið af ýmsum ástæðum. Því miður varð það svo að öll þessi reiði braust út gagnvart manneskju sem ég varla þekki.

Tja...

Tough luck bitch.

Maður reifaði ansi illilega fyrir stuttu á því hvernig pistla-, greina-, rithöfundar og sérstaklega bloggarar vilja mörg hver hafa einhver áhrif á líf fólks og heiminn. Einnig hef ég velt fyrir mér þessa ofgnótt af upplýsingum sem dælt er í okkur á hverjum degi, á hverjum klukkutíma.

Ég dreg enga dul af því að ég sjálfur væri ekkert á móti því að hafa einhver áhrif, en er þó nægilega jarðbundinn til að gera mér grein fyrir því að það sem ég skrifa, mínar hugrenningar og skoðanir, vangaveltur og pælingar, ná til svo þröngs hóp einstaklinga að það er harla líklegt að bylting muni eiga sér stað.

Á þessari tilteknu vefbók (þ.e. bloggar.is) hef ég nær eingöngu velt mér uppúr hversdagsleika og ómerkilegum hugrenningum um kúk og piss, drykkjuskap og dópneyslu, smábæjarlífi og smáborgarahætti. Ekkert merkilegt, ekkert ótrúlega jarðbrjótandi efni.

Stöku sinnum undrast ég heimsku manna, en maður virðist vera orðinn svo ónæmur fyrir gegndarlausum flónaskap og vitskorti að ég nenni sjaldan að velta mér uppúr því eða spekúlera og benda á fávitaháttinn. "Það er," einsog vinur minn komst svo skemmtilega að orði "einsog að hrófla eitthvað hrafnaspark á tissjú og reyna henda því innum glugga hjá einhverjum".

Það er einnig þessi sífelldi uppgjafartónn í hausnum á mér sem spyr "Til hvers?" Til hvers að koma með sínar ráðleggingar og ábendingar á það sem betur má fara? Hvaða heilvita ráðamaður hlustar á einhvern hálfþrítugan Hornfirðing sem býr hjá foreldrum sínum vegna fávita- og fjármálaflónaskap? Fyrir utan þessar 300.000 hræður, hverjir fleiri af þessum sjö milljörðum nenna að leggja á sig að læra íslensku?

Það getur nefnilega verið alveg yfirþyrmandi hvað mikið óréttlæti viðgengst í heiminum, hversu viðbjóðslega banalt það er að helstu forkólfar stórveldana láta stjórnast nær eingöngu af greddu, græðgi og grimmd, og nær ótrúlegt hvað fólk getur verið ginkeypt fífl.

Auðvitað langar manni til að hafa áhrif, og auðvitað væri heimurinn miklu betri ef það væri eingöngu hlustað á þig, og auðvitað mundi maður vaða í píkum og peningum og gera hvað sem er til að viðhalda stöðugum straumi af pjöllum og monníngum, jafnvel lúskra á fólki til að halda því burtu frá því að taka smá bita af bökunni, þessvegna ráða nokkra svartstakka til að gera djobbið auðveldara.

En svona er maður mótaður af samfélaginu, á endanum snýst þetta bara um seðla og serðingar.

Eru fleiri en ég sem hlakka til alheimskreppunar?

Ég fékk póstkort um daginn frá góðum vini, en hann tók sér smátíma til þess að reita nokkrar línur eftir að hafa skoðað Chemnitz, sem er borg í austur-Þýskalandi. Þess má til gamans geta að á árunum 1953 til 1990 hét borgin Karl-Marx-Stadt í höfuðið á heimspekihagfræðingnum Karl Marx.  Gaman af því.

Mér finnst það æði að sumir geta gefið sér þann lúxus að senda vinum sínum póstkort frá fjarlægum löndum og það vekur í manni gleðilegar kenndir og hamingjuvímu að fá eitt stykki í hendurnar, það er nefnilega ekki á hverjum degi sem maður fær póstkort.

En það væri máske fín hugmynd, allavega ekki svo slæm, að fara senda póstkort til vina og vandamanna. En hvað með ókunnuga? Væri það krípí?

Þórður Ingvarsson
Smárabraut 7
780, Höfn í Hornafirði
Iceland

Helgin sem leið var ágætis stuð. Pallurinn góði hélt uppi fjörinu hjá fámennum en útvöldum einstaklingum langt fram eftir kvöldi. Það var alls ekki mikið af fólki sem kom hingað til að sötra og spjalla, ég get talið það á annari og hálfri hendi.

Síðan gerðist það atvik að ég skildi eftir mín góðu heyrnatól hér heima, sem er ólíkt mér sökum þess að í hvert sinn sem ég ferðast eitthvað út þá tek ég með mér iDoddinn og heyrnatól. En ég er algjörlega viss um það (nema annað komi á daginn) að ég skildi þau eftir heima og þess vegna er það með öllu óþolandi að þessi ótrúlegu góðu heyrnatól séu horfin af ástæðum sem mig grunar að sé einn ómerkilegasti þjófnaður í mínum minnum. En hví kemst ég að þessari niðurstöðu?

Því ég hef leitað á öllum líklegustu stöðum og ég man glögglega eftir því að hafa skilið græjurnar eftir við tölvuskjáinn. Það má vel vera að kötturinn hafi étið þetta, eða í ölæði mínu hafi stungið heyrnatólunum á einhvern vita vonlausan stað einsog í frystiskápinn, klósettið eða grafið það útí garði, en ég tel mig ekki vera svona vitlausan jafnvel þó ég sé vitstola af ölbræði að hafa gert mér þann grikk að gera mig brjálaðan daginn eftir.

Ef þetta er þjófnaður þá einfaldlega skil éf ekki hvað vakir fyrir fólki sem hnuplar heyrnatólum, þó frábær séu. Einnig finnst mér óþolandi að ég get ómögulega ekki munað af hvaða sort þessi frábæru heyrnatól voru, ég veit að ég verslaði mér þennan grip í Apple-búðinni í Kringlunni og kostuðu eitthvað í kringum 3-4000 krónur og var hverrar krónu virði. Hef leitað á apple.is eftir þessu, gúglað myndir og hvaðeina, en máske eru þessar græjur ekki auglýstar þar (enda eru innlendar verslanarvefsíður svo meiriháttar ófullkomnar að það jaðrar við mannréttindabrot) eða þær eru ekki lengur til sem væri svo svekkjandi því þetta eru svo ógeðslega góðar græjur.

Ég veit bara að þær líta sirka svona útm en eru ekki frá Sony:

Mikið rosalega hefur maður gaman af klassískum skandal. Er ég tjáði mig um þetta síðast þá  fékk ég frásögnina frá þriðja aðila sem útskýrir máske mína glopóttu og frjálslegu frásögn. En svo heyrði ég smá brot af þessu atviki frá þolanda þess athæfis sem átti sér stað, sem afsakar þessa stutta færslu sökum þess að maður á bágt með að trúa því að lögreglumenn misnotuðu vald sitt vegna þess að kona kallaði þá hommalega í þessum svörtu samfestingi sem þessir hommar voru íklæddir.

Þrælar valdsins sem ekki geta þolað fullt fólk á ekki að senda á stórhátíðir. Sérstaklega ef viðkomandi aðiljar eru skapstórir, hörundsárir og móðggjarnir. Svoleiðis fólk ætti að skella banana í frysti og stinga því í rassgatið á sér daginn eftir og skæla yfir því óréttlæti að það sé ólögmætt og augljóst valdbrot að nota ónauðsynlegt ofbeldi vegna uppnefnis, ef það er virkilega ástæða til þess að lemstra lið og fangelsa.

Ég stend við það að þetta kallist SI-sindróm, betra orð væri máske mótmælisóþol. Ef til er betra orð, endilega tjáið ykkur.

Ef þetta eru sögurnar, athæfin og aðferðirnar sem maður heyrir af lögreglunni þá er ekki furða að þessi starfsétt sé illa liðinn af dágóðum slatta þjóðarinnar.

Í sjálfu sér hef ég ekkert á móti því að til er fólk sem vill viðhalda vissum lögum og reglum, gott mál, en... meira seinna.

Ef þið vitið ekki hvað kamelåsa eða sygelekule eða traditional danish isenkramstor er, þá skuluð þið vinsamlegast leiðrétta þann ólýsanlega fávitahátt og ýta á þennann hlekk hér. Að því loknu skuluð þið setja þessi orð í orðaforðann og brúka að vild, svona einsog maður brúkar barbar í útlöndum.

Dæmi:

Jón Dalsson: Hvernig hefur þú það herramaður?
Sigursveinn Lokbrá: Ég hef það bara kamelåsa!
Jón Dalsson: Það er nú gott, hefurðu spliffað bílinn þinn nýlega?
Sigursveinn Lokbrá: Jújú, tók bara eitt sygelekule.
[Gunnar Friðrik Ómarsson hleypur til þeirra]
Gunnar Friðrik Ómarsson: Barbar! Það er kviknað í! Barbar!

Þar með endar sú kennslustund.

Góðar stundir.

Eitt átakanlegasta atriði kvikmyndarsögunnar er þegar Brooks Hatlen er veitt frelsi. Ég tárast. Fangelsið er það eina sem hann þekkir og maður verður svo reiður útaf þessu óréttlæti að hleypa sjötugum manni í hinn raunverulega heim eftir að hafa setið inní 50 ár. Eina lífið sem hann þekkir er innan um múra Shawshank. Einu vinirnir sem hann á eru í Shawshank.  Eini staðurinn sem honum líður vel í er Shawshank. Allt þetta er hrifsað frá honum án þess að blikka. Þetta er svo sorglegt atriði vegna þess að þessi vinalegi og hlýji gamli kall, Brooks, átti þetta ekkert skilið.

Þetta er eitt atriði af svo mörgum sem eru ógleymanleg úr listaverki sem einkennist af óaðfinnalegri kvikmyndagerð, togað er í alla rétta strengi, farið er í gegnum dágóðan tilfinningaskalann; undrun, gleði, hatur, glens, viðbjóð og von. Myndin skilur man eftir með bros á vör vegna þess að: hún er vel leikstýrð, vel leikinn, vel skrifuð, vel klippt og vitaskuld vel gerð.

Þetta er án efa ein besta kvikmynd sem gerð hefur verið og ef einhver þarna hefur ekki séð þessa mynd þá á sá hinn sami að skammast sín og horfa á hana strax! Þó þú horfir ekki nema á eina mynd á þessu ári þá ætti það að vera þessi og horfið á hana tvisvar.

Eftir að hafa skemmt mér afar vel á föstudag til laugardagsmorgun, og ákveða svo í bríaríi að halda þessu áfram eftir nokkra klukkutíma svefn, dauð dýr og bjór.

Ýmislegt sem maður mun hugsanlega skrifa betur og meir um undir góður tónum Bowie, en ekki núna. Hví?

Því rétt í þessu var ég að reka við, að ég hélt, sakleysislega. En, onei! Eftir miklar vangaveltur varðandi refsigleði ríkisins, þá prumpaði ég blautu og gulu með tveim baunum beint í brækurnar. Og ég ætlaði ekki að trúa  því! Fyrr en bleytan lék alúðlega um rasskinnarnar, mér til mikillar ánægju og fokking gleði.

Sjitt, ég er viðbjóðslega þreyttur og búinn að vera halda stanslaust quest í næstum þrjátíu mínútur að koma mér heim sökum þreytu og uppgefni. Hetjuleg barátta að drulla sér uppí rúm og sofna.

Kemst vissulega heim, andvarpa og sleppi einhverju sem ég taldi vera frekar saklaust útúr görnunum, að ég hélt, og þurfti í kjölfarið að setjast á kamarinn, skjóta restinni af súpunni í klósettið og svo skeina mér í einhverjar tíu mínútur í viðbót!

Ég sit hér, ber að neðan, að rita þetta í bræði minni.

Í ástandi sem kallar nauðsynlega á svefn, hvað er verra en að skíta í brækurnar?

Að skrifa um það.

Átján til tuttugu og þriggja ára er ðe njú fortíns and pínk!

Markaðsfræðingar athugið: Góðir hlutar að gerast á Akureyri, sá hópur sem verslar mest skal refsað með aldurstakmarki! Þannig er hægt að raka til sín ellilífeyrisþega, fatlafól og viðbjóðslega kaþólikka (einsog siðgæðispostulan Jón Pol-Pot Jenson, bara svo ég tek handahófskennd dæmi) og auðvitað gamla templara með augastað á börnum.

Góð reynsla í Sádi-Arabíu og Kína, skv. heimildum frá Bandaríkjunum.

Bona fide kristilegt siðgæði, segir fyrrum biskup á Íslandi.

Glæsilegt kristið siðgæði, segir núvernandi trúarpervert landsins.

Vatt ðe fokk?, segja allir aðrir.

Passið ykkur á átján til tuttugu og þriggja ára! Stórhættulegur rumpulýður með tölu, algjörlega ólíkt þeim sem mæta annarstaðar á útihátíðir um verslunarmannahelgar.

Ég verð að blogga oftar en hið alræmda blogmonster er kallast Stebmogblog. Stefni á 8 blogg á einum degi um mismunandi hluti.

Úúúú.

Og ef ég næ því þá skal ég blogga níu sinnum um eitthvað sem ég les á netinu. Svo mun ég blogga tíu sinnum um það sem ég finn á öðru bloggi.

Þetta kallar maður að lifa á brúninni!

Road Warrior kveður.
Er til sölu sem ódýr hóra.

Mér finnst ansi athyglisvert að þegar Blaðið birtir brot af einhverju viðbjóðslegu moggabloggi er fjallar um aktivísta, Saving Iceland, græningja, illa klædda búfræðinga, tattú, umhverfisvernd og massa-tanaða pönkara sem hlusta ekki á diskó að alltaf skuli vera mynd af Sigga pönk.

Þessar stuttu færslur eru oftar en ekki gubbað upp af ægilega þroskuðum og klassískum ungnýíhaldsfrjálshyggjupostulafrelsaraafturkreist- ingi (ellegar kreistingum) og svona sirkaabát, um það bil, að því er virðist á frekar og nokkurnveginn á ansi og merkilega neikvæðan hátt með þartilgerðum yfirlýsingum og sleggjudómum að hér sé bara um einhverja óferjandi ungógeðs og menntaskólaósóma sem þyrfti að smala í kofa og kveikja í svo það hindri ekki frelsi og framþróun og ef lýðræðið er svo virkt að það má ekki svoleiðis þá skal senda þetta lið á sjó og til sveita og berja þessi hundkvikindi þartil þau hlýða.

Fyrir ofan svona ægilega ljóðrænum línum þá er ávallt mynd af Sigurði nokkrum Harðarssyni, einnig þekktur sem Siggi Pönk. Á fyrri myndinni þá er hann t.a.m. með stóískan og rólegan svip með glampandi augnráð sem virðist segja "Næst þegar ég sé þig, þá drep ég þig, því ég hef ávallt rétt fyrir mér og ég er gvuð í augum allra sem hlusta á rokk á Íslandi", fyrir utan áðurnefnda þá er einnig ein sem er afar póetísk, eða öllu heldur epísk, mynd þar sem höfuð hans horfir beint frammí myndavélina við listaverk einhvers myndllistahomma er sýnir Sigga með eitthvað sem vel gæti verið misskilið sem einhverskonar geislabauga (er allir meðlimir Saving Iceland hafa án efa túlkað sem komu frelsarans, enda steinsteypt lið í sama títaníummótið) og að auki virðist hann vera óvinur íslands númer eitt, ef marka má samblöndu af riti og litum, og jafnvel þó hann hafi aldrei verið nefndur á nafn í þeirri grein, þá virðist það vera hann sem hefur aftrað frelsi, lýðræði, vaxandi hagvöxt og framþróun í þessu landi.

Sigurður?! Kanntu ekki að skammast þín?

En maður spyr sig:

Hvernig stendur á því? Er Siggi Pönk Saving Iceland og allt það sem stendur fyrir náttúruvernd á landinu? Er þetta hið kunnuglega andlit hryðjuverks og ósóma! Af hverju ekki Michael Palin? Jello Biafra? Hilary Clinton? Brooke Shields? Elton John? Ben Affleck? Richard Dawkins? Martin Luther King? Stephen Chow? Tommy Chong?

Siggi brennur!

*En þetta drasl blandast í einn illa lyktandi íhaldsaman köggull hjá mér.

Fór í naflaskoðun og fann þennan svaðalega flotta bómullardropa á stærð við nöglina á mínu oggpínulitlafingri.

Þetta er dagur sem ég mun aldrei gleyma.

Máske ég skelli þessu í sömu krukku og ég geymi þennan allsvakalega eyrnamerg sem ég gróf úr eyranu á mér um árið.

Það er með ólíkindum hvað ég er lélegur í fjármálum og alveg ótrúlega óheppin þegar kemur að launum. Þó sérstaklega þegar maður beið fjárhagslegt afhroð við það að ráða sig í vinnu hjá einhverjum gjammandi hálfvita sem varla var talandi sökum lélega brandara og hlátraskalla uppúr þurru og útaf engu. 

Og hverjum er það að kenna öðrum en mér? Leikreglur fjárhagskerfisins gera ekki ráð fyrir tekju- og spanderingaaumingja einsog mér. Ég er með eindæmum óskipulagður, með forgangsröðunina í fokki og fer óhóflega með þann litla auð sem mér áskotnast eftir hvern vinnumánuð. Er með eitt útistandandi lán hjá einum banka og það virðist allt benda til þess að ég þurfi að taka mér eitt lán í viðbót sem rekja má til örfárra atriða sem ég, í minni bjartsýnistrú á bankakerfið, á töluverðan þátt í.

Ég ætti að vera listamaður í fullri vinnu, þá væri þetta máske skiljanlegt, en onei. Bara hobbíisti á þessum bæ.

Þetta-reddast-mentalití mun gera mig að sálsjúkum fjöldamorðingja, þ.e. ef ég mun á einhverjum tímapunkti arka um ýmsar pólítískar stofnanir með búmprik og keðjusög orðinn vitstola af óréttlæti heimsins gagnvart mér, nema ég einfaldlega rífi mig upp á rassgatinu og hætti þessu væli og aumingjaskap.

Hinn rammíslenska lausn; ekkert væl og engan aumingjaskap.