Má til með að benda á viðtal sem Birkir fialar tekur við Fannar aumingja en tilgangurinn er að plögga bandinu Tentacles of Doom, sem er glettilega skemmtilegt sörferpönkband, allavega það sem ég hef heyrt. Vona samt að TOD hætti ekkert á næstunni svo maður geti nú átt möguleika að sjá þau læf.

Ekki sakar nú að systir mín Alexandra mundar míkrófóninn.

Sá þessa frétt á mbl.is með fyrirsögnina Enn mjög hvasst í Öræfum og ég kinkaði kolli og hugsaði með mér "Já, það er enn mjög hvasst í Öræfum", svo varð mér litið á "Bloggaðu um fréttina" og sá þennan frumlega titill á bloggfærslu er heitir einfaldlega Enn mjög hvasst í Öræfum. Ég varð svo furðu lostinn að moi átti varla til eitt aukatekið orð því mig grunar, ekki það að ég vilji setja mig á háan hest og vera merkilegri en aðrir, að höfundur færslunnar, Enn mjög hvasst í Öræfum, hafi kannski lesið hina afar fróðlegu færslu mína Að koma með hnyttna titla. Ég held það, en get ekki verið viss, en tel það ansi líklegt. Köllum það kvenlegt innsæi.

Enn vitaskuld hefur þetta kvenlega innsæi kolrangt fyrir sér, en allar fyrirsagnir frussuprumpsins er á sömu leið: Veiktist á æfingu, Síðstu nornirnar náðaðar, Litháískir fangar til Litháen og svo framvegis sem eru allt fyrirsagnirnar á fréttum mbl.is, og það er ekki einsog verið sé að koma með einhvern vinkill á þessar fréttir, þetta er nær allt á sömu leið "Æ, æ, æ. Þar fór í verr. Biðjum fyrir því!"

Þvílík fokking frumlegheit! Amazing stuff! Ég er orðlaus frá og með þessum degi! Ó MÆ GAD! DÍSUS FOKKINGNESS ÖVSÖM SJITT OFF DEÐÐÐ!

Þetta á eftir að vera leiðinlegur dagur! Eitthvað fokking fárviðri á austurlandi sem gæti verið að hafa þau sérkennilega leiðinlegu áhrif að ég get ekki fullnýtt áskrift mína að veraldarvefnum, og sökum þess kemst ég eigi á erlendur síður né íslenskar síður hýstar á erlendum server. Ef ég væri langt leiddu netfíkill þá mundi ég örugglega hengja mig. En ætli ég láti ekki duga að skera mig í lærið til finna sársaukan og upplifa veruleikann.

Það er svo gott.

Samkvæmt þessum vita vonlausa teljara hjá þessu vita vonlausa bloggar.is-kerfi fæ ég á bilinu 40-60 heimsóknir á dag, hátt uppí 100 ef vel lætur, en af þessum heimsóknum fæ ég meira en 200 flettingar á sama degi, sem þýðir, ef ég er ekki að misskilja þetta drasl, að sama fólkið er að koma hingað aftur og aftur og virðast öll beinlínis hugsa "ælovitt"  þegar kemur að því að lesa það sem ég hef að segja, máske einhverskonar masókistafílingur. Eða öfund. Eða typpi. 

Þetta er ekki mbl.is, langt í fokking frá, og þetta er ekki heldur einhver handahófskennt moggabloggsíða sem fá að jafnaði þúsund heimsóknir á dag fyrir það eitt að segja við frétt "Já, aldeylis! Svna á bra eky að líþasd!". Þetta er blogdodd! Og vinsælasti blogdoddinn sem ég og eflaust nokkur annar veit um. 

Þannig að það virðist vera töluvert þröngur hópur sem les það bull sem ég hef yndi af að bulla hér, stundum finn ég þessa þörf að bulla heil ósköp og oft á dag. Bullið getur náð áður óþekktum hæðum  að ég gríp sjálfan mig við það vandræðalega móment að þegar ég tel mig hafa náð hámark bullsins þá kem ég sjálfum mér á óvart með því svaðalegra bulli sem meira segja ég hef ekki áður séð neinstaðar á veraldarvefnum, sem ég er áskrifandi að og  ég les það, allt, á hverjum degi. 

Og þetta er einsog að labba inná baðherbergi og sjá sjálfan sig vera dansa rúmbu við polka, íklæddur nærbuxunum af ömmu slengt yfir batman-búning hannað fyrir tíu ára gamla krakka í hjólastól. Þetta getur bara ekki verið að gerast!

Ég lít á þessa vefbók sem minn leikvöll, ég er bara með smá saklaus strákapör sem skaðar engan, ég tel mig ekki vera kasta grjóti í neinn, moka sand í augun á smástelpum og sparka í punginn á gömlum elliæringjum. En mér líður stundum einsog það séu fjöritíu til sextíu manns í kringum þennan sandkassa með steinsteyptan undrunarsvip að glápa á einhvern einkennilegan mann sem hefur fælt öll börnin í burtu, nema eitt, sem hann hefur barið til óbóta með dauðum ketti og áhorfendurnir vita einfaldlega ekki hvað á að segja né gera og bíða þess í stað eftir að einhver geri eða segi eitthvað, sem er ekkert að fara gerast, en hafa samt ekki enn áttað sig alminilega á innihaldinu í þessu einkennilega tei sem þau súptu á fyrir aðeins meira en hálftíma síðan og það er í raun ekkert fyrir framan þau. En það er ekki oft sem mér líður þannig. Samt einkennileg tilfinning.

Eitt besta snarl sem ég veit um, og hef smjattað á í fjölmörg ár, er typpi. Nei, er rúgbrauð með slatta af smjöri og alveg gífurlega þykkt lag af osti (ekki typpaosti) og ískalda mjólk til að sjúga og sleikja. Drekka. Og typpi. Ég held ég hafi fyrst komist á bragðið (á typpi, nei rúgbrauð með osti) þegar ég var smápatti, enda byrjaði þetta smátt einsog öll neysla á góðu typpi... sjitti meina ég. Ég setti bara kannski smálag af typpi smjöri og svo tvær þrjár sneiðar af typpi, oooh, osti á rúgbrauðið. Oft fékk ég mér bara eintóman typpiost, það fannst mér gott... typpi. En eftir því sem árin liðu þá skellti ég alltaf ögn meiri af smjöri og fleiri sneiðar af osti á typpið.

Var einmitt að snæða mér á eitt stykki ljúffengu typpi núna í þessu. Nei, rúgbrauð með typpi og osti.

Maður kemur með eina serðsögu og sumt fólk fær hland fyrir hjartað. Hrmph. Bara að reyna hafa smá fjölbreytni í þessari vefbók!

Ætli þetta muni hafa svipuð áhrif líkt og gamli góði skotinn sem hlóð brú, byggði hús, gróf göng í gegnum fjall en var ekki þekktur fyrir neitt annað en að hafa serðað eina kind?

Ég tel mig vera frekar langt yfir meðallagi er kemur að íslenskukunnáttu og sökum mínu sæmilega háu sjálfsáliti er ég hef gagnvart mínum málfræðigáfum kemur fyrir að ég seilist heldur of langt í gáfuhjalsvasann sem getur oft endað í eintómri steypu einfaldlega með því að gera til dæmis heldur langar setningar einsog í þessu tiltekna tilfelli og rúnka mér við smá orðskrúð til að krydda örlítið uppá lesturinn en geri mér varla grein fyrir því að pokinn er tómur en samt held ég áfram að rembast einsog rjúpan við staur að skrifa eitthvað sem mér finnst sniðugt útaf því bara vegna þess.

Nú hafa tveir aðiljar bent mér á ýmislegt sem betur má fara í mínum skrifum en það er einn sem ég þekki ágætlega og annar sem ég þekki varla en báðir boðist til að hjálpa mér og eigi neita ég því að þetta eru aldeilis ágætis tilboð sem ég mun ekki fúlsa við og mun eflaust nýta mér þar til það blæðir úr augntóftum öðrum hvorum ellegar beggja.

Vissulega viðurkenni ég að málfræði mín er á köflum sárlega ábótavant en ég er alltaf tilbúinn að læra eitthvað nýtt og gamalt vegna þess að á mínum yngri árum var ég aldeilis ekki glöggur né góður nemandi en var þó nokk hugmyndaríkur er kom að ritgerðum og öðrum skrifum og eftir því sem árin liðu varð áhuginn á að nema nýja hluti enn meiri og sá áhugi hefði ég nú ekki mótmælt á grunnskólaárum þegar ég vildi einna helst leika mér í tölvunni svo það má vera að ef fram heldur sem á horfir verð ég orðinn framúrskarandi í íslensku rétt áður en ég missi vitið og eyði síðustu ævidögum mínum í að reykja ópíum í einhverju valmúagreni í Afganistan eða Kína.

Eþa eky.

Þessi fína helgi sem leið lenti ég tvennskonar vanda, sem var hugsanlega af sama meiði. Fyrir það fyrsta varð ég alveg gígantískt fullur, einsog ég lofaði sjálfum mér og svo mér til mikillar og bókstaflegrar undrunar náði ég að snapa tjeddlingu uppí rúm til mín.

Ég var mjög undrandi á þessum ótrúlegu og nýuppgötvuðu höstl-hæfileikum mínum, mig rámar í að ég hafi sagt eitthvað á þessa leið í minni skýrustu þvoglmælsku "Hey, eigum við að koma heim til mín og gera dónalega hluti?" og hún jánkaði við því. Ég var forviða. Svo á leiðinni frá einni nálægri blokk og alla leið heim til mín var ég með þennan ankarlega undrunarsvip og hugsandi "Vattðefokk?"

Þegar heim var komið rumpaði ég öllu drasli af rúminu, reif hana og sjálfan mig úr fötunum og uppúr því upphófst ólympísk bólfimi sem graðir mongólítar í strætó geta vart toppað með frumlegu sólósexi. Maður var sjúgandi og sleikjandi og kjassandi og káfandi og puttandi og hvaðeina (überperrinn sem býr í öllum mönnum vill segja fistandi, rimmandi, gullinsturtandi og bukkakendi og svo leyft félaga mínum að fá the sloppy seconds meðan ég horfi á, makandi saur á búkinn) og þetta entist í töluverðan tíma.

En þrátt fyrir þessa massívu tugþraut í bólinu þá tók maður augljóslega eftir einu rísandi vandamáli, það dældist ekki nægilegt blóð í liminn. Það var einsog tittlingurinn hafi ákveðið af sjálfsdáðum "Æi, geturru ekki fengið einhvern annan til að gera þetta, ég er þreyttur!" Sem mér fannst ansi skringilegt því typpið hefur ekki gert annað en að pissa ansi reglulega og brunda ögn oftar, en hefur ekki komist í kynni við kvennmann í einhvern tíma.

En það kom þó ekki að sök, þannig séð, þar sem hún var ekki á pillunni og hvorugt okkar með önnur getnaðarvarnarúrræði (ég gleymdi samt að spurja hvort hún vildi ekki bara fá hann í analinn, en mig vantaði ljúbið og þrútinn lim) og hún vildi ekki gera of dónó nema ég væri með smokk, ég hefði þó getað gengið fram að henni og sjálfum mér og sagst geta náð í sellóplast, en mér datt það ekki í hug og mér til efs að ég hefði ælt því útúr mér þrátt fyrir töluvert prómílmagn og vitleysishátt. Þó varð mér hugsi, var ég virkilega svona fullur að blóðrásin var í annarlegu ástandi eða gæti verið að ég hneigist í einhverja aðra átt.

Og, mun ég sjá eftir því að hafa ritað og opinberað þessa tiltekna færslu?

Njaaa...