Í athugasemd sem Emil nokkur Morávek skildi eftir sig í síðustu færslu segir hann að ég ætti að taka mér tak enda er ég góður í öllu sem ég tek fyrir. Þetta er alveg rétt hjá honum, ég er ansi lunkinn við flest allt sem ég tek mér fyrir hendur, vinnulaginn og fljótur að læra. En hvort þetta sé kostur er annað mál, því sökum þess hvað ég er nokk lunkinn við margt gerir ástandið ögn verra.

Máske hefði þetta verið mikil gjöf fyrir mörgum áratugum að vera svokallaður almuligtmaður, með haldbæra og ágæta yfirlitsþekkingu á mörgum sviðum og fixað ýmislegt óskilt dót, dútla í rafmagninu þarna, skera höfuð af rollu hérna eða sungið á sviði seinna. Þó gerir þetta mig erfiðara fyrir vik að ákveða hvað ég ætti að hafa fyrir stafni, s.s. hvað mitt aðalfag gæti mögulega verið. Eina sem er á hreinu er að það verði að vera verklegt.

Samt er það rétt að ég ætti að taka mig tak og hætta þessu væli. En hér er leyndarmál, að væla um sitt einkalíf og það sem betur getur farið getur gefið manni betri yfirsýn á sitt eigið líf þannig að maður ætti að geta komist að einhverri niðurstöðu hvað maður vill. Maður hefði átt að byrja á því mun fyrr, en einsog gömul og góð tugga segir, betra er seint en aldrig.

Að vísu er eitt helsta og í raun aðaláhyggjuefnið naturligt fjármálin. Ég þarf að gera eitthvað alvarlegt í því og spurning er hvort ég ætti að bæta á mig einhverri kvöldvinnu (18/19-x) eða... selja mig enn ódýrara og gerast viðbjóðsleg bankahóra. Ég þarf allavega spyrna við óþörfum og óþarflegum háum útgjöldum, t.a.m. óhóflega bjórdrykkju og reykingar.

Það virðist vera nær ómögulegt fyrir mig að komast að einhverri niðurstöðu um hvað ég ætti að gera og vera, að hafa fyrir stafni, menntun, atvinna, hvar ég ætti að búa og hvaðeina. Virðist vera að ég sé bara stuck in a rut, einhver eilífðaróákveðni, kviksyndi af kjaftæði. Að nálgast þrítugt en eldist ekki neitt.

Ekki væri það amalegt að finna einhverskonar stöðugleika, sérstaklega er varðar atvinnu, tekjur og útgjöld, fasta liði einsog venjulega. En ég hef bara verið svo ægilega óheppinn með atvinnu og einnig vilja til að festa mig í starfi. Hef unnið við djobb sem ég hef fílað en alltaf náð að klúðra einhverju sem leiðir til þess að ég hætti útaf skömm eða að einhver annar klúðrar fyrir mig sem leiðir til þess að ég segi upp.

Þó hefur það gerst einu sinni að ég hef ákveðið hvað ég ætla að gera,safna monníngum, klára stúdent, fara í Háskóla, læra hjúkrunarfræði. En þær hugmyndir hafa visnað einsog illa hirt planta. Maður hefur áður fengið flugur sem maður byrjar að fylgja eftir en nennir því svo ekki; myndlist, grafísk hönnun, leiklist. Þetta hefur að jafnaði fuðrað upp í nikótín- ellegar maríjúanabrælu og bjórþambi.

Þó eru pælingarnar um leiklistinna en ansi sterk, söngnám væri ekki amalegt heldur, sjúkraliðanám er hugsanlegt og máske ýmis námskeið tengd tölvum og tækjum er ekki svo ólíklegt. Það er bara spurning hvernig ég á að fjármagna þetta þegar hagkerfi Dodda eru rjúkandi rústir. Maður gæti svo sem athugað með aukalegt bankalán, en ég veit það ekki. Maður gæti reynt að skrifa eitthvað. Þó veit ég það ekki.

Ég bara veit ekki hvað gera skal.

Hvað gengur á hjá kirkjunnarmönnum þessa dagana? Þessi óþreyjandi sókn inní skólakerfið er með öllu óþolandi og ekki bætir úr skák þessi orwellíski orðhengilsháttur hjá þeim í vægast sagt ömurlegri tilraun til að fela ætlun þeirra. Kærleiksþjónusta, sálgæsla, vinaleið og, nýjasta útspilið, trúarlega gildishlaðin þjónusta. Og hvað þýðir þetta allt saman? Trúboð, hvað annað.

Er þetta pakk orðið geðveikt? Vilja troða sér inní hvern krók og kima í lífi fólks. Með einhvern blautan miðaldadraum, martröð fyrir aðra, að vera til staðars frá fæðingu, barnæsku, unglingaárin , fullorðinsárin og alveg þangað til maran treður mann.

Og varla heyrist múkk frá fólki, vala minnst á þetta í almennum fjölmiðlum. Ekki furða þar sem kirkjunnarmenn eru búin að sveipa sig hulu dýrðaljóma og helgislepju og póstmóderníska orðsifjanauðgun. Ef einhver mótmælir þessu háttalagi kirkjunnar að þröngva sig svona inní líf fólks þá er fara þessir hálfvitar í einhverja úthrópunarherferð um að sumir vitlausir únglíngar með aðgang að vefnum vilja bola kristni úr skólunum og landinu. Já, fjandinn hafi það, útí hafsjó með þetta pakk ef það getur ekki virt almenn réttindi.

Einnig er hinn janfviðbjóðslegi frasi "trú er nú barasta einkamál fólks, skomm, þúst omg" búinn að hafa gífurleg áhrif, því fyrst þetta er einkamál fólks þá þýðir ekkert að tala um það, jafnvel þó þetta einkamál sé að ryðja sér til rúms inní leik- og grunnskóla landsins. Hvenær ætli að nóg sé nógu andskoti mikið? Getur þetta lið ekki bara haldið sig í kirkjunni? Nei, vitaskuld ekki. Glæpalýður og ósómi.

Þessar kosningar gleðja mig eilítið fyrir utan eitt. Það er alveg frábært að Björn Bjarnason hafi lent í þriðja sæti, en hann hefði mátt fara lægra, kannski 8. sæti, jafnvel 10. sæti, jafnvel dottið út. Það er bara eitthvað við hann Björn sem fær mann til að treysta honum ekki, hann, Sigurður Kári og Bjarni Ármanns eiga það sameiginlegt að vera með viðbjóðslegt skítaglott, svona "ég þykist vita betur"skítaglott. En eitt hefur Björn umfram aðra stjórnmálamanna, hann er fyrir það fyrsta herfilega ljótur og afkskaplega leiðinlegur og hefur ekkert skynbragð á hvað almenningur vill, svo gjörsamlega með puttana einhverstaðar allt annarstaðar en á þjóðarpúlsinum, e.t.v. uppí rassgatinu á sjálfu sér að reyna draga út einhverja afpsyrnu slæma hugmynd. Veit að sú skoðun að segja hann sé "ljótur og leiðinlegur" er afskaplega þunn skýring af hverju hann á ekki heima á þingi, en kommonn, ef þetta hefði verið barnið mitt þá hefði ég sett hann í keðju, plantað honum útí garð með teskeið og látið hann framkvæma það langtímamarkmið að gera sundlaug.

Þó gleður það mig enn meira að Sigurður Kári og Bjarni Ármanns höfðu lent svona neðarlega, það eru gleðitíðindi og vonandi hefur þau áhrif að hvorugur þeirra verður kallaður út í reglulegt spjall við Egil eða Kristján eða annann pundit.

Bakþankar Fréttablaðsins eru á þá leið að færa rök fyrir því að rök skipta ekki máli. Og með þessu er Davíð Þór enn og aftur að beina spjótum sínum að félaginu Vantrú. S.s. samkvæmt heimssýn Davíðs skal ákveða allt eftir tilfinningunni einni. Jæja, get ég þá samkvæmt þessu sjónarmiði tekið næsta bíl og skutlast til Reykjavíkur því mér fannst það? Jafnvel drepið mann útaf kærleika, alúð, ást og hamingju? Þvílík furðuspeki. Æi, hvað getur maður sagt annað en: greyið.