Það er á tímum einsog páskum sem fer verulega í mann að búa í smábæ þar sem veitingahúsarekendur fylgja hinum trúarlagalega helgidagabókstaf. Pískaðir og þjakaðir áfram af fjársektarsektarkennd ef sýslumanni eða lögreglu dettur í hug að heimsækja búllurnar sem þessir einstaklingar reka. Þetta virðast vera fólk sem hafa misst af markaðsviti 101 í sjónvarpinu.

Rétt einsog með jólin, þá kemur töluverður slatti af brottfluttum bæjarbúum til að heimsækja ættingja, vini og vandamenn, jafnvel máske fara í einhvera fermingarveislu/r. Og auðvitað til að fara á fokking fyllerí. En frá fimmtudegi til sunnudags var aldrei hægt að tylla sér niður við hrörlegt borð á knæpu í mesta bróðerni og dreypa á öl, jafnvel spila púl og spjalla við fólk sem maður hefur ekki hitt í töluverðan tíma, áður en farið var í vinnu.

Jú, það var dansiball eftir miðnætti föstudags langa á Víkinni. Vei. Ég var að vinna og hefði ekki nennt að mæta hvorteðer. Svo fór allur laugardagurinn í einhverjar fermingarveislur á öllum helstu stöðum og frá því að þeim veislum lauk rétt fyrir kvöldmat og þar til klukkan mun slá mánudagur (jafnvel þriðjudagur) þá drýpur ekki dropi úr bjórdælunum. Hverskonar yfirkeyrð fokking foráttuvitleysa er þetta? 

Ég endurtek, það var slatti af fólki sem brunaði í bæjinn, flest frá Bænum. Mörg hver - ef ekki öll - vön því að allavega einhver bjórbúllan sé opin á þessum dögum. En af öllum þeim tveim stöðum sem mest líklegir voru til að slökkva þorstann hjá ölþurrum hálsum þá var hvorugur opin. Það sem angrar mig allra fokking mest við þetta er einmitt áðurnefnd staðreynd: fullt af brottfluttum bæjarbúum að kíkja í bæjinn, segja hæ við foreldra og systkini, éta mat, hafa gott og svo bruna aðeins á barinn og hitta aðra með drykk í hönd.

Þetta getur ekki hafa verið hið goðsagnakennda gvuðhrædda smábæjarmentalítet, þetta var bara pjúra fokkíng heimska og ekkert annað.

Nema að þau hafa verið hrædd um að sami snælduvitlausi fávitinn og varð næstum manni að bana á dansiballinu á Víkinni væri enn á stjá með blóðuga glerbrotið sitt. En sá maður hefði verið fláður og stjaksettur áður en hann hefði stigið fæti inn. Af hverju er Keflavík ekki með meira aðdráttarafl fyrir útúrspíttaða og oftjúnaða búðinga? Gera Keflavík að heillandi glæpanýlendu fyrir upprennandi moðhausa með kriminal tendensa svo sómasamlegt fólk getur andað léttar.

Kærður og sektaður fyrir ummæli á bloggi. Já, þetta er sniðug leið til að reyna hafa hemil á málfrelsinu. Vissulega á fólk að kunna sér hóf í sumum tilfellum, en kommonn, Ómar virðist vera hreinræktað dusilmenni, dólgur og dóni.

Reynir Traustason, sá mæti, hugsanlega og ef til vill, ekkert líklegt, en möguleiki þó, vitskerti maður, er hlynntur þessum dómi. En hann er, að mér skilst, en þó ekkert víst, kókaínfíkill, sem gæti útskýrt vitfirruna sem hann setur í prent, en einsog alþjóð veit þá reyndi hann að smygla dópinu inní landið einu sinni, en það komst upp um hann, þökk sé ötullegu samstarfi tollgæslunnar og lögreglunnar (smáatriðin skipta ekki máli).

Það verður athyglisvert að fylgjast með framvindunni, verða kónarnir í Maurildi máske kærðir fyrir særandi ummæli? Verður haft uppá honum Hnakkus og hann kærður fyrir rógburð? Hvað með Jónínu Ben og krossferð hennar gegn fyrrum eiginmanni sínum og öllu því veldi? Ekki sé minnst á einkennileg ummæli hennar varðandi Google.

Vona að toppnum verði náð með guðlastakæru á hendur Vantrú. Það yrði yndislegt.

Býst samt við því að þessum dómi verði hnekkt af hæstarétti, en ef ekki, þá ættu sumir að sjá gott fordæmi í þessu og fara kæra hvisst og hvar, kannski ég leita uppi ummæli um mig einhverstaðar og íhugi dómsmál.

Mér sýnist ekki vera neinar staðhæfingar um persónur í þessari færslu, aðeins vangaveltur.

Til stendur að setja upp söngleikinn Rocky Horror hér á Höfn. Gæti verið áhugavert. Ætli maður reyni ekki að plata eitthvað valinkunnið borgarrottupakk til að kíkja á þetta og fara svo á alvöru fyllerí þar sem ókunnugir gætu verið barnir fyrir að vera ókunnugir, þarf betri ástæðu? This is a local shop for local people, there´s nothing for you here!

En þetta er næstum sama leikaraliðið sem staðið hefur að leiksýningum undanfarin ár, þó gæti farið svo að gamlar kempur vilja dusta rykið af leikhæfileikum sínum og vera með. Kemur í ljós.

Ég gerði eiginlega ekkert uppbyggjandi eða merkilegt á árinu sem var að líða. Að vísu birtst grein eftir mig í 24stundum, stök skrif á Vantrú og skorpuskrif hér á þessari vefbók. En fyrir utan það hef ég að mestu drukkið óhóflegt magn af bjór og öðru áfengi, neytt ýmsa aðra vímugjafa og í raun lifað samkvæmt lögmáli Bobs , þ.e. slugsa (slack). Horft töluvert á vídjó en að mestu hef ég nú hlustað á tónlist og hangið á netinu og veraldarvefvafrað.

Svo var það heldur slöpp tilraun að feta smá menntaveginn, en ég skráði mig í félagsliðanám og slugsaði. Ástæðurnar voru nokkrar: a) fékk ég að vita af þessu tiltekna námi svo seint, b) sneið ekki námið í kringum starfið, c) keypti engar námsbækur og d) áhuginn dvínaði á mettíma. Þannig að lítið varð úr þessu, hélt bara áfram að vinna, drekka bjór og strumpast eilítið.

Einnig hafa ófáir aðilar reynt að sannfæra mig um ágæti þess að flytja til Reykjavíkur, sem hefur verið á döfinni hjá mér síðan ég flutti til Hafnar aftur fyrir rétt rúmlega fjórum árum síðan. En, líkt og ó svo margir, það er eitthvað einkennilegt ást/hatur í gangi hérna sem ég hélt ég mundi aldrei upplifa. Hið jákvæða er þó það að fyrst ég er ekki enn búinn að gifta mig, eignast börn, kaupa hús/íbúð og hund, þá eru líkurnar á því að ég flytji einhverntímann í syndabælið meiri en minni, svo slakið þið bara á og sættið ykkur við þær stöpular heimsóknir sem ég í minni einskærri ást og umhyggju fyrir þá sem ég þekki veiti ykkur.

Hvað er það svo sem heillar mig við að búa hér? Tja, þó ég fái smá sting í mitt ískalda, svarta hjarta við að segja það, en það að búa í fríu húsnæði með fríu fæði er óneitanlega kommúnískur kostur en hinn sjálfsagði ókostur er hvað það er letjandi fyrir sjálfsbjargarviðleitnina. Upprunalega ástæðan af hverju ég flutti var vegna fjárhagsörðugleika og leiðinda og þetta átti alltaf að vera tímabundið (og er, þannig séð, enn). En fjögur ár er ansi langur tími fyrir tímabundið ástand.

Fjárhagur hefur nefnilega aldrei verið mín sterka hlið og það er ein helsta ástæðan af hverju ég hef verið frekar tregur við að flytja suður, það er sú hræðsla að lenda í nákvæmlega sama ástandinu, að ná varla endum saman. En samt, síðan ég flutti hingað hef ég stundum mánuðum saman verið í keimlíku ástandi, þannig að það að flytja til Reykjavíkur mundi örugglega ekki vera mikil breyting uppá það að bæta, eina sem ég þarf að gera er að safna smá kapítal, máske kaupa bíl, finna húsnæði og sækja um vinnu, ðats itt.

Hmmm... jæjajá. Seisei.

Höfn var eða er þekkt sem "slagsmálabærinn" sökum þessa að á árunum 1980-2000 eða þar um bil, var fátt annað gert en að lúskra á utanbæjarliði og innfæddum af hvaða fávitaástæðum sem er. Bara berja, berja, berja.

Þeir aðiljar sem stóðu mest fyrir barningum bættu á sig nokkur ár og kíló, kvonfang og börn sem leiddi til þess götuhnefaleikunum fór minnkandi þar til að lokum að þeir hættu þessum fíflalátum nær alveg.

Árin liðu og alltaf grisjaðist meir úr þessum vandræðalýð, alltaf urðu æ færri sem sáu um að berja þangað til nú á þessu ári er hægt að telja hnefaleikakjánana á annari hendi, ég heyrt því fleygt fram að þeir séu þrír. Þrír! Áður voru þeir í tugum talið. En svona getur þetta breyst. Og svona, einsog Siggi segir, er nú lífið skrýtið.

En það er önnur kenning er varðar þessa furðulega fjölgun á friðarfuglum á Höfn (hvort þetta hefur dreifst um gjörvalla landsbyggðina er ég eigi viss um) en hún er sú að þeir aðiljar sem ekki giftu sig og eignuðust börn héldu áfram sinum drykkjuskap og andstyggðarháttum en fluttu bara til Reykjavíkur og stunda vandræðin þar frekar en hér.

Ef ég hefði ekki verið að vinna þessa nótt, þá hefði ég ef til vill orðið vitni af einhverjum af þeim skrílslátum sem áttu sér stað síðastliðnu helgi þegar sjómannaballið var haldið í íþróttahúsinu. Ekki er nóg að hópur óstýrilláta dólga ráðist á lögreglumenn því að ef mínar heimildir eru ekki rangar þá brutust út hópslagsmál í lok ballsins.

Ó vei! Fyrir amatör mannfræðing einsog mig þá hefði ekki verið amalegt að verða vitni af testestórónflæði karlmanna sem vilja vernda sitt ímyndaða svæði öðruvísi heldur en að spreyja hlandi á tré, bíla og ljósastaura. Þessi hegðun svipar mjög til háttalags simpansa og aðra mannapa, að undanskildum bónóbó-apanum sem serðir sér til dægrastyttingar og líka ef eitthvað óvænt kemur uppá, t.a.m. ef þau sjá eitthvað nýtt. Held að bónóbó-apinn sé ein af mínum uppáhaldsdýrategundum, náskyldir simpansanum og þ.a.l. nokkuð skylt hómó sapíens, en þó ekki nóg.

Nú skal ég viðurkenna eitt. Öll þau skipti sem ég hef stundað ölhúsin hér á Höfn og öll þau skipti sem ég hef drukkið töluvert magn til að teljast ölvaður, og takið mark á þeim orðum er ég segji að það hefur hent ansi oft, þá hef ég samt sjaldan, allavega svo ég muni eftir því, verið vitni af slagsmálum. Og þá á ég við alvöru slagsmálum, fisticuffs einsog það kallast á ensku, þar sem hnefarnir eru eina tungumálið sem skilst. Það og þær stöku búkhljóð sem heyrist þegar hnúarnir hitta á vísan stað.

En mig grunar mjög, að undanskildum örfáum undantekningum, að hnefaleikirnir sem spretta stundum upp hér á Höfn eru mjög prúðmannleg, og ég nota þetta orð sökum skorts á öðru betra. Prúðmannleg í þeirri merkingu að slagsmál eru ekki mistúlkuð á þann hátt að það þýði "margir á móti einum og um leið viðkomandi hrynur niður vegna blóðskorts og beinbrots, sparkið þá í höfuðið."

Þetta grunar mig og mér þætti vænt um staðfestingu á þessum grun mínum, því ef svo er að sumir túlka slágsmál sem "margir á móti einum og um leið viðkomandi hrynur niður vegna blóðskorts og beinbrots, sparkið þá í höfuðið" með smá slettu af "pissið svo á hann" þá er fokið í flest skjól er varðar þann orðróm um Hornafjörð vera svokallaðann "slagsmálabæ" því þá eru ekkert skárri tuddar hér frekar en annarstaðar. Ég meina, bær sem er af sumum kallaður mekka slagsmála hlýtur nú að hafa einhverja standarda: fara illa með suma, helst utanaðkomandi (en helst ekki túrista, bara Íslendinga) þegar tækifæri gefst, en samt ekki þannig að til sjúkrahúsvistar og saksóknar geti komið.

Fylleríin hér hafa samt, að mínu hógværa mati, verið til fyrirmyndar. Meira segja þau "unglingafyllerí" sem ég hef verið viðstaddur. Vissulega geta þau endað í einhverju flippi, t.d. að hengja hjól á fánastöng, bekkur uppá þak og köttur útá mýri.

Fyrir stuttu átti sér stað atburður sem hrikti máske ekki undir stoðum innlendra músíkanta, efalaust tóku ekki 95% af tónlistarmönnum eftir þessu, en hefur samt haft töluverð áhrif á nokkra einstaklinga. Þessi atburður hljómar ekki stórvægilegur í eyrum sumra, en sem Hornfirðingi finnst mér þetta vera nettur skandall. Hljómsveitin Modis lagði upp laupana. Ástæðan ku vera sú, samkvæmt innherjaupplýsingum, að enginn var greiður aðgangur að æfingarhúsnæði fyrir bandið. Þetta er afspyrnu kjánaleg afsökun ef þetta væri einhverstaðar annarstaðar, t.a.m. í Reykjavík eða New York, en í smáu samfélagi einsog Höfn þá grunar mig að þetta sé ansi algengt. Nema kannski ef fólk sé svo heppið að hita upp fyrir Foo Fighters.

Það má vera að það gerist á hverjum degi sem hljómsveitir byrja og hætta eftir langan eða skemmri tíma. Þetta tiltekna band var búið að vera starfandi í hartnær þrjú ár, hafa spilað töluvert við ágætar vinsældir, náð að heilla nokkra aðra músíkanta og meira segja gefið út plötu, sem tekin var upp að hluta í Stúdíó Gimsteinn í Keflavík. Voru meira segja kosnir Hornfirðingar ársins 2005, árið sem platan kom út. Auk þess má minnast á að þetta eru afar efnilegir tónlistarmenn og það er synd og skömm að þeir séu hættir, en þetta gerist. Ég virkilega vona fyrir þeirra hönd að þeir gefist síðan ekki upp á þessu eða stofna einhæfa ballhljómsveit. Og þó, það er kannski eina leiðin fyrir tónlistarmenn útá landi að fá greiðan aðgang að æfingarhúsnæði, eða hvað?

Mér finnst mjög undarlegt hvernig stutt er við ansi unga og upprennandi tónlistarmenn hér á Höfn. Á gagnfræðiskólaárum hafa hljómsveitir nokkuð greiðan aðgang að æfingarhúsnæði í félagsmiðstöðinni Þrykkjunni, og það er vel og ég hef ekkert útá það að setja. En! Um leið og 10. bekkur er búinn fyrir þetta tónlistarfólk þá er þeim umsvifalaust meinaður aðgangur að þessu húsnæði og þurfa þar af lútandi leita sér af sínu eigin. Þetta væri allt í lagi ef það væri ekki fyrir gamalt fólk með söfnunaráráttu og gráðugt skítapakk. Því hér er nóg af byggingum sem ekki eru mjög nálægt íbúðarhverfum en því miður hafa flest þessara bygginga verið undirorpið af, allavega því næsta sem mér skilst, drasli frá gömlu fólki eða að fólk virðist vera þjakað af peningaskorti að það heimtar ansi háar mánaðarlegar fjárhæðir. Það er kannski lítið við því að gera. Allavega í bili.

En þetta er nú ekki bara eingöngu öðru fólki að kenna, því vissulega og á margann hátt er sökina að finna hjá tónlistarfólkinu sjálfu. Skammsýni, hugmyndaleysi, "þetta reddast"-mentalití og svo framvegis. Það þýðir ekkert að sitja og grenja allann tímann og bíða og bíða þar til eitthvað heppilegt húsnæði gæti hugsanlega/ef til vill/má vera/gæti verið/líkur á/ýmislegt sem bendir til/um það bil að verða (o.þ.h. óræðnar getgátur um tíma og stund) orðið laust. Það er nefnilega hægt að gera nokkra hluti í stöðunni ef fólk nennir að standa í því, og það gæti kostað tíma og smá fjárútlát:

1. Biðla til bæjaryfirvalda um að koma til móts við sig, með því til dæmis að; sækja um styrki, redda sér húsnæði eða jafnvel koma upp tónlistaraðstöðu sem gæti rúmað 2-4 hljómsveitir á viðráðanlegu verði (t.a.m. kjallarinn í KASK-húsinu, nú eða gömlu KASK-skrifstofurnar, Garðey-húsið o.fl.)
   
2. Biðla til bæjarbúa með því til dæmis að auglýsa eftir húsnæði á viðráðanlegu verði í þeim miðlum sem hér eru í boði; internetið (t.d. Horn.is eða Hornafjordur.is , blogg er einnig ágætlega vinsælt) Skjávarpið, Eystrahornið.
3. Biðla til að annarra lókal banda um samstarf. Máske bönd sem eru með fast húsnæði og reyna komast að samkomulagi um greiðslu og tíma.
   
4. Einhver blanda af þessu þrennu; t.d. sækja um styrk hjá bænum, biðla um húsnæði hjá bæjarbúum og taka upp fjárhagslega sameiningu með öðrum böndum. Eða nota fokking ímyndunaraflið.

Að rita á opinberum vetfangi, líkt og á internetinu, getur verið varasamur hlutur. Maður getur ekki látið frá sér hvað sem er. Þetta ættu flestir að vita og vara sig á. En alveg frá árdögum internetsins hefur það hent oftar en milljón sinnum að misgáfað fólk hefur sleppt af sér lausan tauminn og níðst á vinum, ættingjum, vinnufélögum, skólasystkinum og ókunnugum oftast í skjóli nafnleyndar en stundum undir fullu nafni og heimilisfangi. Síðan kom bloggið. Þá varð sprenging.

Einelti á internetinu er orðið ansi algengt og oftast eru það grunnskólakrakkar, og jafnvel framhaldskólakrakkar, sem það stunda. Og einsog einelti gefur til kynna, þá er einn einstaklingur tekin fyrir og farið um viðkomandi fleipur, dæmigert væri að viðkomandi væri samkynhneigð/ur, dópisti, mella o.s.frv. Ábendingar eru gefnar til vina um þessa heimasíðu sem einhver útlistun stendur, sem svo sjá um það að veita þessum skrifum hinu margumrómaða flökkusögustimpill.

Á umræðuvefum, jafnt sem vefbókum, er níðingsháttur, leiðindi og einelti sæmilega algengt. En einnig misskilningur. Vandamálið er hversu bókstaflega sumir taka því sem ritað er. Það sem er e.t.v. glens og grín milli tveggja eða fleiri vina, sem uppnefna hvorn annann hóruunga, skítseiði eða afturkreisting, hittast svo í raunheiminum og glápa á vídjó eða drekka bjór, en þessi kímni og einkahúmor gæti túlkast hjá öðrum sem leiðindi.

En þetta er útúrdúr, og tengist ekkert því sem ég ætlaði að skrifa. Það sem ég var að velta fyrir mér er hvort að maður sé búinn setja á sig of mikla sjálfsritskoðun, því stundum langar manni að tjá sig um ýmislegt, meinlaust að mestu, en gæti verið mistúlkað af þeim sem eiga leið hér hjá og jafnvel mundi uppúr því spretta einhverjar gróusögur eða misskilningur. T.a.m. er ekki svo langt síðan að ég væri hreinn og beinn dópisti, fíkill. Sem er ekkert svo slæmt þannig séð, því ég hef vissulega neytt fíkniefni, en þetta skar samt dálítið í mig.

Pælinginn er samt sem áður, þó að mér beri siðferðislega skyldu að þegja um ýmis málefni, þá get ég alveg talað um hversdagsleg, ómerkileg og handahófskennda atburði líðandi stundar í mínu lífi. En er mér leyfilegt að kvarta allverulega, sérstaklega varðandi atburði, athæfi og fíflahátt í þessum smábæ sem ég bý í? Því jafnvel þó ég nefni engin nöfn, dagsetningu, staðsetningu eða annað sem mögulega gæti vísað á eitthvað sérstakt tilefni sem ég reifa um, minnka ekki líkurnar á því að fólk leggi saman tvo og tvo.

Og eitt í viðbót, er það nauðsynlegt að nota broskalla til að sýna meiningu sína? Því ég þoli ekki broskalla og nota þá afar sparlega.

Athugið: Fyrir þá sem ekki skilja, sleppið því.

Það hefur borist mér til eyrna að ýmsar Hornfirskar húsmæður eru nokk uppteknar af lifnaðarháttum mínum sökum þess hvað ég læt frá mér á veraldarvefinn, þó sér í lagi og sérstaklega vímugjafatengd málefni. Það hefur jafnvel verið hvíslað "dópisti" sem á að jafngilda óalandi og óferjandi ónytjungur. Vissulega gleður það mig að ég skuli vera á vörum fólks en það gleður mig ekki að farið sé með fleipur og rógburð í minn garð.

Svo að dæmið gangi upp ætla ég að draga upp mynd af hinum "dæmigerða dópista." Hinn dæmigerði dópisti eyðir öllu sínu fjár í fíkniefni, brennir margar brýr að baki til þess eins að fá eitt fix, sekkur sér í djúpar skuldir sem hann ræður ekki við og lætur þetta allt bitna á öllum sem honum er nær. Hinn dæmigerði dópisti er að jafnaði atvinnulaus aumingji, býr í skítaholu ásamt öðrum ónytjungum, á sér litla von og takmarkaða framtíð. Hinn dæmigerði dópisti er einnig útskúfaður frá siðuðum mönnum, hinn dæmigerði dópisti er utan samfélagsins sem hann býr í, öllu heldur, býr utanvið. Þetta er klassísk og nöturleg mynd af hinum dæmigerða dópista. Í þeirri merkingu að viðkomandi ræður ekki við neyslu sína og er kominn í vítahring neyslu og ólöglegra skulda.

Ég viðurkenni það fúslega og frjálslega að ég hef neytt aðra vímugjafa en áfengi. Og hvað með það? Ég tjái mig um vímuefni hispurslaust því mér finnst það ekkert sérstakt tiltökumál og á ekki að vera það. Ég geri mér fulla grein fyrir öllum þeim hættum sem fylgja vímuefnaneyslu og ég geri mér grein fyrir þeirri hættu sem fylgir því að láta frá sér ýmislegt vafasamt á veraldarvefinn sem gæti mögulega komið í bakið seinna útaf því að sumt mölbúarpakk verður að krydda sögurnar eilítið.

En ég er ekki í stöðugri og óheftri neyslu. Í tæp tvö ár, er ég bjó í Reykjavík, var ég að vísu svokallaður "hasshaus" þ.e.a.s. að ég neytti kannabistengd efni afar reglulega, nær daglega, en vitiði hvað, ég var í fastri vinnu allann tímann, gekk bara ansi vel þar og ég bjó í fýsilegum húsakostum. Er ég ennþá hasshaus? Nei, ekki lengur, ég hætti þessu auðveldlega. Það kemur fyrir stökum sinnum að ég fæ mér eitthvað vafasamt, en þýðir það að ég sé dópisti? Ekki frekar en að kynkaldar kellingar útí bæ drekki eitt rauðvínsglas tvisvar-þrisvar á ári séu alkahólistar. Mig langar gjarnan til að heyra hvaða dæmigerði dópisti er í þremur vinnum, tekur virkan þátt í samfélaginu og er í löglegum skuldum við bankann sinn.

Þið Hornfirksu húsmæður, hættið þessu kjaftaæði.